ஏப்ரல் 28, 1992. அது ஒரு திங்கட்கிழமை. ஆனால் இந்தியா முழுவதும் அதை யாரும் திங்கட்கிழமை என்று சொல்லவில்லை. எல்லோரும் அதை கருப்பு திங்கள் என்று தான் சொன்னார்கள். அன்றைக்கு வானத்தில் மேகம் இல்லை. வெயில் நன்றாக அடித்தது. ஆனால் மக்கள் மனதில் மட்டும் இருட்டு. பம்பாயில் இருந்து சென்னை வரை, டெல்லியில் இருந்து கோயம்புத்தூர் வரை, ஒரே பயம். ஒரே பதற்றம். ஒரே கேள்வி. என் பணம் என்ன ஆகும்?
அதற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு தான், ஏப்ரல் 23-ம் தேதி, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில் அந்த சிறிய செய்தி வந்திருந்தது. ஹர்ஷத் மேத்தா மீது 500 கோடி மோசடி என்று. அப்போது யாரும் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. பலர் நினைத்தார்கள், இது வழக்கமான வதந்தி. நாளைக்கு சரியாகிவிடும். ஹர்ஷத் வந்து எதாவது சொல்வார். சந்தை மீண்டும் ஏறும். ஆனால் நடந்தது வேறு. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புது செய்தி. ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புது வங்கி. ஒவ்வொரு நாளும் கணக்கு ஏறிக்கொண்டே போனது. 500 கோடி என்பது 2000 கோடி ஆனது. 2000 கோடி என்பது 4000 கோடி ஆனது. மக்களுக்கு புரிய ஆரம்பித்தது. இது சாதாரண விஷயம் இல்லை. இது பெரிய வெடிகுண்டு.
அன்று காலை 9 மணிக்கே பம்பாய் பங்குச் சந்தை முன்பு கூட்டம் கூட ஆரம்பித்துவிட்டது. வழக்கமாக அங்கு புரோக்கர்கள் தான் நிற்பார்கள். வெள்ளை சட்டை, கையில் ஃபைல், காதில் போன் என்று பரபரப்பாக இருப்பார்கள். ஆனால் அன்று வித்தியாசமாக இருந்தது. புரோக்கர்களோடு சாமானிய மக்களும் வந்திருந்தார்கள். ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர்கள், சிறு கடைக்காரர்கள், ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள், வீட்டுப் பெண்கள் என்று பலரும் வந்திருந்தார்கள். எல்லோருக்கும் ஒரே கவலை. தங்கள் பங்கை விற்க வேண்டும். எவ்வளவு நஷ்டம் ஆனாலும் பரவாயில்லை. கையில் இருக்கும் பணத்தையாவது காப்பாற்ற வேண்டும்.
காலை சரியாக 10 மணி. சந்தை திறந்தது. முதல் ஐந்து நிமிடத்திலேயே எல்லோருக்கும் புரிந்துவிட்டது. இன்று யாரும் வாங்க வரவில்லை. எல்லோரும் விற்க மட்டும் வந்திருக்கிறார்கள். ஒரு பங்கை விற்க வேண்டும் என்றால் வாங்க ஒருவர் வேண்டும். வாங்க ஆள் இல்லை என்றால் விலை கீழே போய்க்கொண்டே தான் இருக்கும். அதுதான் நடந்தது. Sensex முதல் அரை மணி நேரத்தில் 200 புள்ளிகள் விழுந்தது. அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் 400 புள்ளிகளைத் தாண்டியது. மதியத்திற்குள் 500 புள்ளிகளுக்கு மேல் விழுந்துவிட்டது. அந்த காலத்தில் இது மிகப் பெரிய வீழ்ச்சி. இதற்கு முன் இந்தியா இப்படி ஒரு வீழ்ச்சியை பார்த்ததே இல்லை.
சந்தைக்குள் கூச்சல். கத்தல். அழுகை. ஒரு பெரிய புரோக்கர் தன் மேஜையில் தலையை வைத்து அழுதார். அவர் கணக்கில் கோடிக்கணக்கில் பணம் இருந்தது. காலையில் கோடீஸ்வரராக வந்தவர், மதியத்திற்குள் கடன்காரர் ஆகிவிட்டார். ஏனென்றால் வாங்க ஆள் இல்லை. விற்க முடியவில்லை.
சந்தைக்கு வெளியே நிலைமை இன்னும் மோசம். சென்னையில் ஒரு ஆசிரியர் தன் வீட்டில் டிவி முன்பு உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் பிள்ளையின் கல்லூரி கட்டணத்திற்காக வைத்திருந்த 50,000 ரூபாயை ACC பங்கில் போட்டிருந்தார். அந்த பங்கு 300 ரூபாயில் இருந்து 9,000 ரூபாய் வரை போனபோது, அவர் கணக்கில் 15 லட்சம் தெரிந்தது. அவர் மனைவியிடம் சொன்னார், இனிமேல் நமக்குக் கவலை இல்லை. பிள்ளையை அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பலாம் என்று. அவர் கனவு கண்டார். ஆனால் அன்று மதியம் டிவியில் பார்த்தார். ACC 9,000-ல் இருந்து 4,000-க்கு வந்துவிட்டது. அடுத்த நாள் 2,500. அடுத்த வாரம் 1,500. ஒரே வாரத்தில் அவர் 15 லட்சம் என்று நினைத்தது 20,000 ஆக மாறியது. பிள்ளையின் கட்டணமும் போனது. கனவும் போனது. அவர் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. இரவு முழுவதும் தூங்காமல் மொட்டை மாடியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.
கோயம்புத்தூரில் ஒரு ஜவுளிக்கடைக்காரர் இருந்தார். அவர் தன் கடைக்காக வைத்திருந்த பணத்தில் பாதியைப் பங்குச் சந்தையில் போட்டிருந்தார். புரோக்கர் சொன்னார், "அண்ணே, ஹர்ஷத் வாங்குற பங்கை வாங்குங்க, டபுள் ஆயிரும்" என்று. அவர் நம்பினார். அன்று அவர் கடையை மூடிவிட்டு புரோக்கர் அலுவலகத்திற்கு ஓடினார். புரோக்கர் அலுவலகத்தில் போன் எடுக்கவே இல்லை. கதவு பூட்டியிருந்தது. அவர் வெளியே நின்று கத்தினார். அவரைப் போல இன்னும் இருபது பேர் அங்கே நின்றிருந்தார்கள். எல்லோரும் தங்கள் பணத்தைக் கேட்டு நின்றார்கள்.
மதுரையில் ஒரு அரசாங்க கிளார்க். அவர் தன் ஓய்வு கால பணத்தை எடுத்து பங்கில் போட்டிருந்தார். அவர் நினைத்தார், இன்னும் ஆறு மாதத்தில் ஓய்வு பெறப் போகிறோம். இந்த பணம் இரட்டிப்பானால் மகள் கல்யாணத்தை நன்றாக செய்யலாம் என்று. அன்று அவர் வங்கிக்கு போனார். வங்கி அதிகாரி சொன்னார், "உங்கள் பங்கின் மதிப்பு பாதியாக குறைந்துவிட்டது" என்று. அவர் அதிர்ச்சியில் வீட்டுக்கு வந்தார். மனைவியிடம் சொல்ல முடியவில்லை. சாப்பிடாமல் படுத்துவிட்டார்.
இது ஒருவர் கதை அல்ல. இது பத்து லட்சம் குடும்பங்களின் கதை. அன்று மாலைக்குள் இந்தியா முழுவதும் ஒரே பேச்சு. "சந்தை விழுந்துடுச்சு, சந்தை விழுந்துடுச்சு" என்று. டீக்கடைகளில், பஸ் ஸ்டாண்டுகளில், ரயில் நிலையங்களில் எல்லாம் இதே பேச்சு தான். பலருக்கு பங்குச் சந்தை என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. ஆனால் அவர்களுக்கும் பயம் வந்தது. வங்கியில் பணம் பத்திரமாக இருக்குமா என்று பயந்தார்கள். அடுத்த நாள் காலையில் பல வங்கிகளில் கூட்டம். மக்கள் தங்கள் பணத்தை எடுக்க வந்தார்கள். வங்கி அதிகாரிகள் சமாதானம் சொன்னார்கள். "உங்கள் பணம் பத்திரமாக இருக்கிறது" என்றார்கள். ஆனால் யாரும் நம்பவில்லை.
அன்று இரவு பம்பாயில் ஒரு புரோக்கர் தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்று செய்தி வந்தது. அது உண்மையா, வதந்தியா என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த செய்தி மக்களை இன்னும் பயமுறுத்தியது. அடுத்த நாள் பத்திரிகைகளில் எல்லாம் ஒரே தலைப்பு. "சந்தை சரிவு, மக்கள் பீதி" என்று. அரசாங்கம் அவசரமாகக் கூட்டம் போட்டது. RBI கூட்டம் போட்டது. ஆனால் சந்தையை யாராலும் நிறுத்த முடியவில்லை. ஏனென்றால் சந்தை என்பது வெறும் எண்கள் இல்லை. அது மக்களின் நம்பிக்கை. நம்பிக்கை உடைந்தால் சந்தை உடையும்.
அந்த வாரம் முழுவதும் சந்தை விழுந்துகொண்டே இருந்தது. ACC, TISCO, Reliance என்று பெரிய பெரிய பங்குகள் எல்லாம் பாதியாக குறைந்தன. சில பங்குகள் 80 சதவீதம் வரை குறைந்தன. மக்கள் கணக்கு போட்டார்கள். மொத்தமாக சந்தையில் மக்கள் இழந்தது ஒரு லட்சம் கோடிக்கு மேல். அது அந்த காலத்தில் இந்தியாவின் மொத்த பட்ஜெட்டை விட பெரியது. ஹர்ஷத் மோசடி செய்தது 5,000 கோடி என்றால், மக்கள் இழந்தது அதை விட இருபது மடங்கு அதிகம். இதுதான் கருப்பு திங்களின் உண்மையான விலை.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு பல குடும்பங்கள் மாறிவிட்டன. சிலர் பங்குச் சந்தை பக்கமே போகவில்லை. "அது சூதாட்டம்" என்று சொல்லிவிட்டார்கள். சிலர் தங்கள் நகைகளை விற்று கடனை அடைத்தார்கள். சிலர் தங்கள் பிள்ளைகளை பள்ளியில் இருந்து நிறுத்தினார்கள். சிலர் ஊரை விட்டு வேறு ஊருக்கு போனார்கள். கடன் கொடுத்தவர்களுக்கு பயந்து. ஒரு தலைமுறை முழுவதும் பங்குச் சந்தை என்றாலே பயப்பட ஆரம்பித்தது. இன்றும் பல வீடுகளில் பெரியவர்கள் சொல்வார்கள், "பங்குச் சந்தையில் பணம் போடாதே, 1992-ல் நாங்கள் பார்த்தோம்" என்று. அந்த பயம் இன்னும் இருக்கிறது.
கருப்பு திங்கள் நமக்கு ஒரு பாடம் சொல்லிக் கொடுத்தது. பங்கு வேகமாக ஏறினால் அது எப்போதும் உண்மை இல்லை. அது பலூன் போல இருக்கலாம். உள்ளே காற்று மட்டும் இருக்கலாம். ஊசி குத்தினால் வெடித்துவிடும். ஒரு மனிதரை நம்பி பணத்தை போடக்கூடாது. ஒரு வதந்தியை நம்பி பணத்தை போடக்கூடாது. தன் உழைப்பில் வந்த பணத்தை, தெரியாத ஒரு விஷயத்தில் போடக்கூடாது. இதை அன்று லட்சக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் பணத்தை இழந்து கற்றுக் கொண்டார்கள்.
அன்று சந்தை விழுந்தது. ஆனால் அதிலிருந்து இந்தியா எழுந்தது. அதற்குப் பிறகு தான் DEMAT கணக்கு வந்தது. NSE என்ற புது சந்தை வந்தது. வங்கிகளின் கணக்குகள் டிஜிட்டல் ஆனது. வெளிப்படைத்தன்மை வந்தது. ஆனால் அந்த மாற்றத்திற்கு விலை கொடுத்தது யார்? ஹர்ஷத் இல்லை. வங்கி அதிகாரிகள் இல்லை. அரசியல்வாதிகள் இல்லை. விலை கொடுத்தது அந்த ஆசிரியர். அந்த ஜவுளிக்கடைக்காரர். அந்த கிளார்க். அந்த சாமானியன் தான்.
கருப்பு திங்கள் என்பது வெறும் Sensex விழுந்த நாள் இல்லை. அது லட்சக்கணக்கான கனவுகள் உடைந்த நாள். லட்சக்கணக்கான குடும்பங்கள் அழுத நாள். அந்த நாளை மறக்க முடியாது. மறக்கவும் கூடாது. ஏனென்றால் மறந்தால் மீண்டும் அதே தவறு நடக்கும்.
No comments:
Post a Comment