பயணம் தந்த கதைகள் - வரலாற்றின் தடங்களில் ஒரு நாள் பயணம்

 

காலை நேரத்துக் குளிர்ச்சி இன்னும் முழுமையாக விலகியிருக்கவில்லை. தமிழ் இலக்கியமும் வரலாறும் நம் கண்ணெதிரே உயிர்பெறப்போகும் ஒரு நாள்!

2021 ஆம் ஆண்டு ஜனவரித் திங்கள் காலை 6 மணிக்கு கோவை – திருச்சி முதன்மைச் சாலையில் குளித்தலை காவிரிக் கரையோரம் காற்று வாங்கி நின்று கொண்டிருக்க, எங்கள் குழுவில் வரலாற்றுத் தகவல்களை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசு ஐயா, கூர்மையான பார்வையும் எழுத்தாற்றலும் கொண்ட எழுத்தாளர் இளங்கோவன், என் சக மாணவனும் எப்போதும் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் துடிக்கும் நண்பனுமான பிரபாகரன், மற்றும் நான் (பொன்.சங்கர்)எங்கள் நால்வரின் இந்தச் சிறிய பயணம், வெறும் சுற்றுலா அல்ல, அது காலத்தின் பின்நோக்கிச் செல்லும் ஒரு தேடல்.

        திருச்சி மாநகரை அடைந்து அடையாறு ஆனந்தபவன் உணவகத்தில் மினி டிபன் அருந்தி மீண்டும் வாகனம் திருச்சி விமான நிலையம், பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகம் ஆகியனவற்றைக் கடந்து புதுக்கோட்டை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் பறந்தது. நானும் பிரபாகரனும் மாறி மாறி வாகனத்தின் சாரதிகளாக இயங்கினோம். 

முதல் நிறுத்தம்: பாறைகளில் உறைந்த கலை – நார்த்தாமலை

எங்களின் முதல் பயணம் நார்த்தாமலையை நோக்கி அமைந்தது. குன்றுகளும் பாறைச் சரிவுகளும் நிறைந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்ததும், பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா எங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட குன்றின் முன்னால் அழைத்துச் சென்று நிறுத்தினார்.

"சங்கர், பிரபாகரா... இந்த விஜயாலய சோழீஸ்வரத்தைப் பாருங்கள். இடைக்காலச் சோழர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு இதுதான் தொடக்கப் புள்ளி!" என்றார் பேராசிரியர், தன் கைவிரல்களால் அந்தப் பழமையான கற்றளியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி.

(திரு.இளங்கோவன் அவர்களும், திரு.திருநாவுக்கரசு அவர்களும் விளக்கம் சொல்லும் காட்சி)

பதிணென்பூமி விண்ணகரம் கோயில் உட்புறம்

   பதிணென்பூமி விண்ணகரம் அரிகில் ‘’பழியிலி ஈசுவரம் ‘’  எனும் சிறிய குடைவரைக் கோயில் காணப்பட அருகே அவ்விடத்தின் குளுமைக்கு ஆதாரமாக மிகப்பெரிய மாமரம் விற்றிருக்க , அவ்விடத்தின் பிரமிப்பு ஆட்கொண்டது. இந்த குடைவரையின் உட்புறம் அழகிய துவாரபாலகர்கள் வீற்றிருக்க ‘’ பழியிலி சிவனார்’ என்னும் அழகிய பெயரில் சிவனார் வீற்றிருந்தார். நகரத்தார் மக்கள் ஒருசிலர் வருடத்திற்கு ஒருமுறை நார்த்தாமலை வந்து வணங்கிச் செல்கின்றனர் என்பதைக் கூற்றுகளின் வழி அறிந்து மகிழ்ந்தோம்.  விஜயாலய சோழிச்சுவரம் கோயிலின் மேலிருந்து கீழ் பார்ப்பின் கழுகுப் பார்வையில் அனைத்தும் தெரிய , கீழிருந்து மேல் நோக்கின் எதுவும் தெரியாத முறையில் கோயிலின் அமைப்புக் கட்டப்பட்டுள்ளது.

எழுத்தாளர் இளங்கோவன் அந்த அமைதியான பாறைச் சூழலை ரசித்தபடியே, "பாறைகளைக் குடைந்து கோயில்களை உருவாக்கிய பல்லவர், பாண்டியர் மற்றும் சோழர்களின் கலை நுணுக்கம் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் அபூர்வமான இடம் இது. இந்தச் பாறைகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு கதையை நம்மிடம் சொல்லத் தயங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிறது," என்றார்.

முனைவர் ஐயா சோழர்களின் கட்டடக்கலை பாணியைப் பற்றி விளக்க, பிரபாகரன் தன் குறிப்பேட்டில் குறிப்புகளைச் சுடச்சுட எழுதிக் கொண்டான். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சிற்பிகளின் உளிச் சத்தம் அந்தப் பாறைகளில் இன்னும் எதிரொலிப்பது போலவே எனக்குள் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது.

இரண்டாம் நிறுத்தம்: வண்ணங்களும் மெய்ஞானமும் – சித்தன்னவாசல்

நார்த்தாமலையின் வரலாற்று அமைதியிலிருந்து விடைபெற்று, அடுத்து நாங்கள் அடைந்தது உலகப் புகழ்பெற்ற சித்தன்னவாசல்.

மலைமேல் அமைந்துள்ள சமணர் படுக்கைகளையும், குகைக் கோயிலின் கூரையில் வரைந்து வைக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற மூலிகை ஓவியங்களையும் கண்டபோது எங்களின் பிரமிப்பு இரட்டிப்பானது. தாமரைத் தடாகம், அதில் நீந்தும் மீன்கள், அன்னப் பறவைகள், தாமரை மலர்களைப் பறிக்கும் பவள உதட்டு மனிதர்கள்...

"இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் இந்த வண்ணங்களின் பொலிவு குறையாமல் இருக்கிறதே!" என்று வியந்து பிரபாகரனும் நானும் கேட்டோம்.

அதற்கு எழுத்தாளர் இளங்கோவன், "இயற்கையான மூலிகைகளையும் பாறை வண்ணங்களையும் கொண்டு வரைந்த ஓவியங்கள் இவை. கலையை வெறும் அழகாக மட்டும் பார்க்காமல், அதைத் தவமாகக் கருதியவர்களின் கைவண்ணம் இது," என்று நெகிழ்ந்து கூறினார்.

குகையின் உள்ளே நிலவிய அந்த மெல்லிய அமைதியில் பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா சமண சமயத்தின் துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றியும், துறவிகள் பாறைகளில் தங்கிப் புரிந்த தவத்தைப் பற்றியும் கூறிய தகவல்கள், அந்த இடத்தின் பரிசுத்தத்தை எங்களுக்கு உணர்த்தின.

மூன்றாம் நிறுத்தம்: சிற்பக் கலை அற்புதம் – மூவர் கோயில் (கொடும்பாளூர்)

மதியத்தைக் கடந்து மாலைப் பொழுதின் நிழல்கள் நீண்ட வேளையில், எங்களின் பயணம் கொடும்பாளூர் 'மூவர் கோயில்' வளாகத்தை அடைந்தது.

மூன்று கோயில்களில் இன்று இரண்டு மட்டுமே கம்பீரமாக நிற்கின்றன. ஆயினும், அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிற்பமும் செதுக்கப்பட்ட விதம் எங்களை வாயடைக்க வைத்தது. வேலீர் வம்சத்து மன்னர்களின் கொடைத் தன்மையையும், ராஜராஜ சோழனின் காலத்திற்கு முந்தைய சிற்பக்கலை சிறப்பையும் முனைவர் ஐயா எங்களுக்கு விவரித்தார்.

"ஒரு சிறிய கல்லில் கூட எவ்வளவு துல்லியமான பாவங்கள்! இந்தச் சிற்பங்களின் அமைதியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போலிருக்கிறது," என்றேன் நான், அங்கிருந்த ஒரு சிவ வடிவச் சிற்பத்தின் அழகில் சொக்கிப் போய்.

"உண்மைதான் சங்கர்," என்றார் இளங்கோவன். "எழுத்தில் கொண்டுவர முடியாத பல உணர்வுகளை இந்தச் சிற்பங்கள் மிக அமைதியாகக் கடத்தி விடுகின்றன."

சூரியன் மேலை வானத்தில் மறைய, மூவர் கோயில் வளாகத்தில் தென்றல் காற்று மெல்ல வீசத் தொடங்கியது. நால்வரும் அங்கிருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து, அன்று பார்த்த இடங்களையும் கற்றுக்கொண்ட வரலாற்று உண்மைகளையும் பற்றி உரையாடினோம்.

கொடும்பாளூர் பயணத்தை நிறைவு செய்து வரும் வழியில் எங்கும் உணவுக்கடை இல்லாமல் நீண்ட பயணத்தில் , ஒரு சந்திப்பில் ஓர் ஓலைக்குடிசை உணவகம் இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது.

மகிழுந்தில் இருந்து இறங்கி ஓலைக்குடிசை பெஞ்சில் அமர்ந்து சூடான புரோட்டா சாப்பிட்டோம். காலம் பல கடந்தும் அதன் சுவை இன்னும் நாவில் நிழலாடுகின்றன.

பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு அவர்களின் ஆழ்ந்த அறிவாற்றலும், எழுத்தாளர் இளங்கோவனின் கலை நயமிக்கப் பார்வையும், பிரபாகரனின் ஆர்வம் நிறைந்த கேள்விகளும், என் மனதிற்குள் எழுந்த வரலாற்று உணர்வுகளும் இணைந்து அந்த ஒரு நாள் பயணத்தை மறக்க முடியாத ஒரு ஞான அனுபவமாக மாற்றியிருந்தன.

கல்வெட்டுகளும், ஓவியங்களும், சிற்பங்களும் வெறும் கற்கள் அல்ல, அவை நமது முன்னோர்களின் வாழ்வியலும் ஆன்மாவுமாகும் என்பதை உணர்ந்தவாறு, மனநிறைவோடு எங்களின் பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

பயணம் தந்த கதைகள்

மலையடிவாரத்து மாலை நேரம்

(ஒரு பயணம் தந்த அனுபவக் கதை)

​

அன்று மாலைப் பொழுதின் வெயில் தன் உக்கிரத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, மெல்லிய தங்க நிற ஒளியை மேகங்களின் விளிம்பில் பூசிக் கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் சூழ்ந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் கம்பீரமான அமைதி, கீழே இருந்த பசுமை மாறா பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் பரவியிருந்தது.

​நானும் (பொன் சங்கர்) எனது அன்பிற்குரிய தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசர் அவர்களும் காரிலிருந்து இறங்கி, வெள்ளியங்கிரி மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த அமைதியான கோசாலையை நோக்கி நடந்தோம்.

​சுற்றிலும் உயர்ந்த மரங்கள், தூரத்தில் கேட்கும் சிற்றருவியின் மெல்லிய சலசலப்பு, சில்வண்டுகளின் ரீங்காரம், கோசாலையிலிருந்து அவ்வப்போது ஒலிக்கும் பசுக்களின் மென்மையான கன்றுக் குரல்கள்—அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு முனிவரின் ஆசிரமம் போல மாற்றியிருந்தன.

​"சங்கர், இயற்கையோடு இயைந்த இந்த அமைதியை உணர்கிறாயா?" என்று பேராசிரியர் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்து, மலையை அண்ணாந்து பார்த்தபடி கேட்டார்.

​"ஆம் அண்ணா.. நகரத்தின் சலசலப்பில் நாம் இழந்துவிட்ட ஏதோ ஒன்று இங்கே மீண்டும் கிடைப்பது போல இருக்கிறது," என்றேன் நான்.

​நாங்கள் கோசாலையின் உள்ளே நடந்தோம். அங்கு பல்வேறு இனத்தைச் சேர்ந்த நாட்டினப் பசுக்கள் அமைதியாகப் புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. கன்றுகள் துள்ளி விளையாடுவதைக் கண்ட பேராசிரியரின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. ஒரு பசுவின் நெற்றியை மெல்ல வருடிக்கொடுத்தபடியே அவர் பேசத் தொடங்கினார்.

​"தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆநிரை (பசுக்கள்) வாழ்வியலோடு எவ்வளவு பிணைந்திருந்தன தெரியுமா? 'ஆவும் ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்' என்று புறநானூறு தொடங்குவதே, உயிர்களிடத்தில் தமிழன் காட்டிய கருணையை உணர்த்துகிறது."

​அங்கிருந்த ஒரு மரத்தடி நிழலில் மரப்பலகை இருக்கை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இருவரும் அதில் அமர்ந்தோம். மாலைக் காற்று மலையடிவாரத்தின் மூலிகை வாசத்தைச் சுமந்து வந்து எங்களைத் தழுவிச் சென்றது.

​அங்கிருந்து உரையாடல் அகன்று விரிந்தது...

​தமிழ் மொழியின் தொன்மை, தொல்காப்பியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் திணை சார்ந்த கோட்பாடுகள், ஐந்திணைகளில் குறிஞ்சியும் முல்லையும் ஒன்றிணையும் இந்த அடிவார நிலத்தின் எழில் எனப் பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேராசிரியர் விளக்கத் தொடங்கினார்.

​"ஐயா, தொல்காப்பியத்தில் அகத்திணை பற்றிக் கூறும் போது, காலத்தையும் நிலத்தையும் முதல் பொருள் என்கிறார்களே... அதை இப்படிப்பட்ட இடங்களில் நேரில் பார்க்கும்போதுதான் முழுமையாகப் புரிகிறது," என்றேன்.

​"மிகச் சரியாகச் சொன்னாய் சங்கர்!" என்ற பேராசிரியரின் குரலில் உற்சாகம் கூடியது. "நிலமும் பொழுதும் வெறும் வெற்றுச் சொற்கள் அல்ல; அவை மனித உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்புகள். இந்த மலையும், அருவியும், அடர்ந்த காடும், இந்த மாலை நேரத்து அமைதியும் நம் சிந்தனையை எப்படித் தத்துவார்த்தமாக மாற்றுகின்றன பார்! தொல்காப்பியர் இதைத் தான் அன்றே கண்டறிந்து இலக்கணமாக்கினார்."

​பேச்சு மெல்லத் தத்துவத்தின் பக்கம் திரும்பியது. மலையிலிருந்து உருவாகி வரும் அருவியின் நீர்த்துளிகள் பேராசிரியரின் சிந்தனைக்கு மேலும் வடிவம் கொடுத்தன.

​"நீர் மலையிலிருந்து விழுகிறது, ஓடையாகிறது, ஆறாகிறது... இறுதியில் கடலில் கலக்கிறது. மனித வாழ்வும் அப்படித்தான் சங்கர். நாம் எங்கிருந்து தொடங்குகிறோம் என்பதை விட, எப்படிப்பட்ட பாதையில் பயணித்து எதை அடைகிறோம் என்பதே முக்கியம். அறிவைத் தேடும் பயணமும் அப்படிப்பட்டதே."

​இரவு மெல்லச் சாயத் தொடங்கியது. கோசாலையில் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக எரியத் தொடங்கின. அந்த அமைதியில், பசுக்களின் மெல்லிய மூச்சுக்காற்றின் ஓசையும், அடிவாரத்துத் தென்றலின் குளிர்ச்சியும் எங்கள் மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தன.

​இருவர் மட்டுமே பயணித்த அந்த மாலை நேரத்துப் பயணம், வெறும் ஒரு கோசாலை பயணமாக  மட்டும் அமையவில்லை. அது இலக்கியமும், இயற்கையும், தத்துவமும் ஒன்றிணைந்து என் மனதிற்குள் புதிய திறப்புகளைத் தந்த ஒரு மறக்க முடியாத ஞானப் பயணமாக மாறியது.

​காரை நோக்கித் திரும்பும்போது, பேராசிரியர் என் தோளைத் தொட்டு, "பயணங்கள் மனிதனுக்கு வழிகளை மட்டும் காட்டுவதில்லை சங்கர், வாழும் வாழ்க்கையின் ஆழத்தையும் கற்றுத் தருகின்றன," என்றார்.

​அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த வெள்ளியங்கிரி மலைக்காற்றைப் போலவே என் மனதை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியோடு வைத்திருக்கப் போகிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.