3 .ஒரு சாதாரண மனிதனின் அசாதாரண பயணம்

ஹர்ஷத் ஷாந்திலால் மேத்தாவை பலர் Big Bull என்று தான் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த பெயருக்கு பின்னால் இருந்த மனிதன், ஒரு மிகச்சாதாரண நடுத்தர குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவன்.

1954 ஜூலை 29-ல் குஜராத் மாநிலம் ராஜ்கோட்டில் ஒரு ஜைன குடும்பத்தில் பிறந்தார். அப்பா ஷாந்திலால் மேத்தா ஒரு சிறு தொழில் செய்பவர். அம்மா ரசிலாபென் இல்லத்தரசி. பணம் அதிகம் இல்லாத, ஆனால் கனவுகளுக்கு பஞ்சம் இல்லாத குடும்பம்.

ஹர்ஷத்திற்கு சிறு வயதிலேயே குடும்பம் மும்பைக்கு குடிபெயர்ந்தது. மும்பையின் கந்திவாலி பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய சாளில் வாழ்க்கை. பம்பாய் எல்லோருக்கும் வாய்ப்புகளை கொடுக்கும் நகரம், ஆனால் வாய்ப்பை பிடிக்க கடுமையாக உழைக்க வேண்டும் என்பதை அந்த சாள் வாழ்க்கை அவருக்கு சொல்லி கொடுத்தது.

படிப்பில் சராசரிக்கும் மேல். லாலா லஜ்பத்ராய் கல்லூரியில் பி.காம் படித்தார். படிக்கும் போதே குடும்பத்திற்காக வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை. முதல் வேலை, ஒரு துணிக்கடையில் சேல்ஸ்மேன். பின்னர் சில காலம் ஒரு சிமெண்ட் கம்பெனியில் கிளார்க். விற்பனை பிரதிநிதியாக காப்பீடு விற்றது, வைரம் பட்டை தீட்டும் வேலை என்று பல வேலைகள்.

அவருக்கு பணத்தின் மீது இருந்த ஆர்வம், சிறு வயதிலேயே புரிந்தது. பணம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்ள விரும்பினார்.

1980-களின் தொடக்கத்தில் தான் அவர் வாழ்க்கை திரும்பியது. பம்பாயில் உள்ள   நிறுவனமான P. Ambalal-ல் கீழ்நிலை எழுத்தராக சேர்ந்தார். அங்கே தான் முதன்முதலில் பங்குச்சந்தை என்றால் என்ன என்று பார்த்தார்.

அப்போது பங்குச்சந்தை இன்று போல இல்லை. கணினி இல்லை, டிவி சேனல்கள் இல்லை. ஒரு பெரிய ஹாலில், மர வளையத்திற்குள் நின்று கொண்டு புரோக்கர்கள் கத்தி கத்தி வியாபாரம் செய்வார்கள். ஒரு தகவல், ஒரு வதந்தி, ஒரு பெரிய ஆள் வாங்குகிறார் என்ற செய்தி போதும், ஒரு பங்கின் விலை மணிக்கணக்கில் இரட்டிப்பாகும்.

ஹர்ஷத் அந்த கூச்சலைக் கவனித்தார். மற்றவர்கள் விலையைக் கவனித்த போது, அவர் மனிதர்களைக் கவனித்தார். சந்தை எப்போது பயப்படுகிறது, எப்போது பேராசைப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்.

சில ஆண்டுகளில் அவர் தனியாக புரோக்கர் தொழில் தொடங்கினார். பெயர் GrowMore Investments. அலுவலகம் சிறியது தான். ஆனால் அவரது நம்பிக்கை பெரியது.

அவரது முதல் பெரிய வெற்றி, 1986-ல். லார்சன் & டூப்ரோ நிறுவனத்தின் பங்கை அவர் வாங்கி குவித்தார். ரிலையன்ஸ் குழுமம் அந்த நிறுவனத்தை கைப்பற்ற போகிறது என்ற தகவல் அவருக்கு கிடைத்தது. அந்த தகவலை வைத்து அவர் செய்த முதலீடு அவருக்கு பெரும் லாபத்தை கொடுத்தது.

அதன் பிறகு அவர் பின்னால் திரும்பி பார்க்கவில்லை.

1988-ல் அவர் ஜோதி பஸ்ராவிடம் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார், "நான் பங்குகளை வாங்குவதில்லை, நிறுவனங்களின் எதிர்காலத்தை வாங்குகிறேன்".

அவரது வாழ்க்கை முறை மாறியது. கந்திவாலி சாளில் இருந்து மடோனாவில் உள்ள Worli-யில் கடலை பார்த்த பெரிய பங்களா. அப்போதைய விலையில் 15 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய Lexus கார். அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட Toyota Corolla. மும்பையில் அந்த கார்கள் இருந்தது இரண்டே பேரிடம் தான் - ஒருவர் ஹர்ஷத், இன்னொருவர் சச்சின் டெண்டுல்கர்.

பத்திரிகைகள் அவரை கொண்டாடின. Business Today இதழ் அவரை அட்டைப்படத்தில் போட்டு "Stock Market's Big Bull is charging" என்று எழுதியது.

ஆனால் இந்த வெற்றிக்கு இன்னொரு பக்கமும் இருந்தது. ஹர்ஷத் தனியாக சம்பாதிக்கவில்லை. அவரை நம்பி நூற்றுக்கணக்கான சிறு முதலீட்டாளர்கள், அவர் வாங்கும் பங்கையே வாங்கினார்கள். அவர் வாங்குகிறார் என்றால் அதில் ஏதோ இருக்கிறது என்று நம்பினார்கள். இது தான் பின்னர் Herd Mentality என்று அழைக்கப்பட்டது.

அவரது தம்பி அசோக் மேத்தா, எப்போதும் அவருடன் நிழல் போல இருந்தார். அண்ணனின் நம்பிக்கை, தம்பியின் கணக்கு வழக்கு என்று இருவரும் ஒரு அணியாக வேலை செய்தார்கள்.

1990 வாக்கில் ஹர்ஷத் பம்பாய் பங்குச்சந்தையில் ஒரு பெயர் அல்ல, ஒரு உணர்வாக மாறியிருந்தார். அவர் வருகிறார் என்றால் சந்தை உயரும். அவர் விற்கிறார் என்றால் சந்தை விழும்.

ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் இருந்து வந்த ஒருவன், இந்தியாவின் நிதி தலைநகரத்தின் விதியை தீர்மானிக்கும் இடத்திற்கு வந்தது எப்படி?

அதற்கு பதில், அவரது திறமை மட்டும் அல்ல. அவருக்கு கிடைத்த சூழலும் தான். 1991-ல் இந்தியா தன் பொருளாதார கதவை திறந்த போது, அந்த கதவு வழியாக வந்த புதிய பணம், புதிய நம்பிக்கை, புதிய கண்காணிப்பு இல்லாத அமைப்பு இவை அனைத்தும் ஒரு தனி மனிதனின் உயரத்திற்கு ஏணியாக மாறியது.

ஹர்ஷத் ஏறினார். மிக வேகமாக ஏறினார். ஆனால் ஏணி ஆடிக்கொண்டிருந்தது என்பதை அவர் மறந்துவிட்டார்.

1991- லைசென்ஸ் ராஜ் சட்டம் நீக்கப்பட்டு இந்தியா மாறிய ஆண்டு

அத்தியாயம் 2 : 

1991 -லைசன்ஸ்ராஜ் நீக்கப்பட்ட ஆண்டு 

இந்தியா மாறிய ஆண்டு

1991 ஜூன் மாதத்தின் ஒரு காலை. டெல்லி நார்த் பிளாக்கில் உள்ள நிதி அமைச்சகத்தின் அலுவலகத்தில் ஒரு ஃபைல் நீட்டப்பட்டது. அதில் இருந்த ஒரு எண், ஒரு தேசத்தின் தூக்கத்தை கெடுக்க போதுமானதாக இருந்தது.

இந்தியாவின் கையிருப்பில் வெறும் 1.2 பில்லியன் டாலர். அதாவது இன்னும் பதினைந்து நாட்களுக்கு மட்டுமே நாம் வெளிநாட்டில் இருந்து பொருட்கள் வாங்க முடியும். அதற்குப் பிறகு நாடு ஸ்தம்பித்து விடும்.

இந்த நிலை ஏன் வந்தது? ஒரு காரணம் இல்லை. மூன்று புயல்கள் ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது போல இருந்தது.

முதல் புயல், வளைகுடா போர். சதாம் உசேன் குவைத்துக்குள் நுழைந்ததும், கச்சா எண்ணெய் விலை விண்ணை தொட்டது. இந்தியா போன்ற எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாட்டிற்கு அது பெரும் சுமை.

இரண்டாவது, அந்தப் போரினால் குவைத்தில் வேலை செய்த லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் வெளியேறினார்கள். அவர்கள் மாதாமாதம் அனுப்பிய அந்நிய செலாவணி நின்று போனது.

மூன்றாவது, 

எண்பதுகளில்   அரசாங்கம் தன் வருமானத்தை விட அதிகமாக செலவு செய்து, வெளிநாட்டில் கடன் வாங்கி சமாளித்தது.

இப்போது கடன் கொடுத்தவர்கள் கதவை தட்டினார்கள். கையில் பணம் இல்லை.

அப்போது தான் அந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது, இன்றும் பலருக்கு மறக்க முடியாத முடிவு. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் கருவூலத்தில் இருந்த 47 டன் தங்கம், பெட்டி பெட்டியாக பேக் செய்யப்பட்டு, இரவோடு இரவாக விமானத்தில் லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்டது. பேங்க் ஆப் இங்கிலாந்திடம் அடமானம் வைத்து 405 மில்லியன் டாலர் வாங்கப்பட்டது.

ஒரு சுதந்திர தேசம் தன் தங்கத்தை அடமானம் வைத்த வரலாறு அது.

இந்த இருளில் தான் இரண்டு மனிதர்கள் டெல்லியில் கைகோர்த்தார்கள். புதிதாக பிரதமரான P.V. நரசிம்ம ராவ், மிகவும் அமைதியான, யாரும் எதிர்பாராத ஒருவரை தன் நிதி அமைச்சராக அழைத்தார். மன்மோகன் சிங்.

ஜூலை 24, 1991. மன்மோகன் சிங் தனது முதல் பட்ஜெட்டை தாக்கல் செய்தார். அவர் உரையை விக்டர் ஹ்யூகோவின் ஒரு வரியுடன் தொடங்கினார்  "எந்த சக்தியாலும் வருவது தடுக்க முடியாத ஒரு கருத்தின் நேரம் வந்துவிட்டது".

அன்று அவர் மூன்று கதவுகளை திறந்தார்.

முதல் கதவு, ரூபாயின் மதிப்பு. இரண்டு நாட்களில் 18 சதவீதம் குறைக்கப்பட்டது. இதனால் வெளிநாட்டுக்கு பொருட்களை விற்பது லாபகரமானது.

இரண்டாவது கதவு, லைசென்ஸ் ராஜ். ஒரு தொழிற்சாலை தொடங்க 80 மேஜைகளில் கையெழுத்து வாங்க வேண்டிய முறை ஒழிக்கப்பட்டது. தொழில் செய்ய அரசாங்கத்தின் அனுமதி வேண்டாம், தொழில் செய்பவனின் திறமை போதும் என்ற நிலை வந்தது.

மூன்றாவது கதவு தான் நம் கதைக்கு மிக முக்கியமானது. பம்பாய் பங்குச்சந்தையின் கதவு. வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் இந்திய பங்குச்சந்தையில் முதலீடு செய்யலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

டெல்லியில் இந்த முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போது, பம்பாயில் தலால் தெருவில் வேறு ஒரு உற்சாகம் கிளம்பியது.

பல ஆண்டுகளாக 1000 புள்ளிகளை சுற்றியே வந்த சென்செக்ஸ், திடீரென்று ஓட ஆரம்பித்தது. ஏப்ரல் 1991-ல் 1000-ஆக இருந்தது, ஏப்ரல் 1992-ல் 4500-ஐ தொட்டது. ஒரே வருடத்தில் நான்கரை மடங்கு வளர்ச்சி.

மக்கள் கேட்டார்கள், இது உண்மையான வளர்ச்சியா? அல்லது யாரோ ஊதி பெரிதாக்கும் பலூனா?

உண்மை என்னவென்றால், இரண்டும் கலந்திருந்தது. ஒரு பக்கம் இந்தியா மாறப்போகிறது என்ற உண்மையான நம்பிக்கை சந்தைக்கு வந்தது. இன்னொரு பக்கம், அந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி, வங்கி அமைப்பில் இருந்த ஓட்டை வழியாக ஆயிரக்கணக்கான கோடிகள் சந்தைக்குள் பாய்ந்தது.

அரசாங்கம் பொருளாதாரத்தை திறந்த வேகத்தில், வங்கிகளைக் கண்காணிக்கும் முறையை திறக்கவில்லை. வங்கிகள் தங்களுக்குள் பத்திரங்களை விற்க பயன்படுத்திய BR என்ற காகித ரசீது முறை, எந்த கணினியிலும் பதிவாகாமல், வெறும் நம்பிக்கையில் இயங்கியது.

அந்த நம்பிக்கையின் இடைவெளியில் தான் ஒரு பெரும் மோசடி வளர்ந்தது.

ஆக, 1991 என்பது ஒரே ஒரு கதை அல்ல. அது இரண்டு கதைகளின் தொடக்கம். ஒன்று, ஒரு தேசம் விழுந்து எழுந்த கதை. இன்னொன்று, அந்த எழுச்சியின் நிழலில் ஒரு மனிதன் மிகப்பெரிய வலையை பின்னிய கதை.

அந்த வலை எப்படி பின்னப்பட்டது ...அத்தியாயம் மூன்றில்...

ஒரு கோடி கனவு - ஹர்சத்மேத்தா எ(வி)ழுந்த கதை

அத்தியாயம் 1 : 

பங்குச்சந்தையின் Big Bull

*23 ஏப்ரல் 1992. மதியம் 2:15 மணி.*

டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா பத்திரிகையின் மும்பை அலுவலகத்தில் ஒரு தொலைபேசி ஒலித்தது.

"மேடம், ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் இந்தியாவில் 500 கோடி காணவில்லை."

எதிர்முனையில் இருந்தது சுசேதா தலால். அவர் அன்று ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளர். அந்த ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாற்றையே மாற்றப்போகிறது என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரியாது.

அதே நேரம், தலால் தெருவில் இருந்து 2 கிலோமீட்டர் தொலைவில், வொர்லியில் உள்ள ஒரு பங்களாவில்...

ஹர்ஷத் மேத்தா தனது 15 லட்சம் மதிப்புள்ள Lexus காரில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார். வீட்டின் முன் 5 கார்கள். உள்ளே குளிரூட்டப்பட்ட அறையில், தொலைபேசிகள் ஓயாமல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. அன்று அவர் பம்பாயின் கடவுள். Big Bull.

ஒரே நகரம். ஒரே நேரம். இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்கள். ஒன்று உச்சம். இன்னொன்று அந்த உச்சத்தை சரிக்க வரும் புயலின் முதல் தூறல்.

யார் இந்த ஹர்ஷத் மேத்தா?

1960-களில் ராஜ்கோட்டில் இருந்து பம்பாய்க்கு பிழைப்புக்காக வந்த ஒரு சாதாரண குடும்பத்தின் மூத்த மகன். கந்திவிலியில் ஒரு சிறிய வீடு. கல்லூரி முடித்துவிட்டு 8 வருடம் வேலை தேடிய இளைஞன். சேல்ஸ்மேன், அலுவலக உதவியாளர் என்று பல வேலைகள்.

1984-ல் தான் அவர் பங்குச்சந்தை புரோக்கர் ஒருவரிடம் உதவியாளராக சேர்ந்தார்.

அங்கே தான் அவர் ஒன்றை கவனித்தார்.

இந்தியாவில் பணக்காரர்கள் இரண்டு விதம். பரம்பரை பணக்காரர்கள், மற்றும் திடீர் பணக்காரர்கள். இரண்டாவது ரகத்தை பங்குச்சந்தை மட்டுமே உருவாக்க முடியும்.

அவர் பரம்பரை பணக்காரர் இல்லை. எனவே இரண்டாவது வழியை தேர்ந்தெடுத்தார்.

1990-ல் அவர் வாங்கிய ACC சிமெண்ட் பங்கு 300 ரூபாயில் இருந்து 9000 ரூபாய் வரை போனது. ஒரே பங்கு. 30 மடங்கு லாபம். பத்திரிகைகள் அவரை "பங்குச்சந்தையின் அமிதாப் பச்சன்" என்று எழுதின.

மக்கள் நம்பினார்கள். மக்கள் பின் தொடர்ந்தார்கள்.

ஆனால் ஒரு கேள்வியை யாரும் கேட்கவில்லை - ஒரு மனிதனால் எப்படி மொத்த சந்தையையும் உயர்த்திட முடியும்? அவனிடம் அவ்வளவு பணம் எங்கிருந்து வருகிறது?

அந்த கேள்வியை தான் சுசேதா தலால் கேட்க ஆரம்பித்தார்.

அந்த கேள்விக்கான பதில் தான் இந்தப் புத்தகம்.

ஏனென்றால், இது ஒரு மனிதனின் வீழ்ச்சி கதை அல்ல. இது ஒரு அமைப்பின் ஓட்டைகள் பற்றிய கதை. அந்த ஓட்டைகள் வழியாக பணம் எப்படி போனது, நம்பிக்கை எப்படி போனது என்பது பற்றிய கதை.

பயணம் தந்த கதைகள் -5

            மதுரை 

சில பயணங்கள் நாம் சென்ற இடங்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துச் செல்வதில்லை.

நம்மோடு பயணித்த மனிதர்களையும், அவர்களோடு பகிர்ந்த சிரிப்புகளையும், சிறு சிறு தருணங்களையும் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்துச் செல்கின்றன.

அப்படியொரு பயணம்தான் எங்களுடையது.

நான் (பொன்.சங்கர்).

எனது மனைவி ஜீவிதா, எனது மகன் கபிலன் என மூவரும் சேர்ந்து ஒரு நாள் மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

“ஒரு நாள் மட்டும் போதுமா?” என்று மனைவி கேட்டாள்.

“மதுரையை ஒரு நாளில் முழுமையாகப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஒரு நாளில் மதுரை நம் மனதில் முழுமையாகப் பதிந்துவிடலாம்!” என்றேன்.

அந்த வார்த்தையோடு எங்கள் பயணம் தொடங்கியது.

அதிகாலை நேரம்.

சாலையில் வாகனங்கள் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. சூரியன் தனது பொற்கதிர்களை மெல்ல விரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். மகன் மட்டும் பயணத்தின் உற்சாகத்தில் தூக்கம் மறந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அப்பா… இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

பயணத்தில் குழந்தைகள் கேட்கும் மிகப் பழமையான கேள்வி அது!

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்,” என்றேன்.

அவன் மீண்டும் சில நிமிடங்களில்,

“இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம்.

அந்தச் சிரிப்பே எங்கள் பயணத்தின் முதல் அழகான கதை.

மதுரை எங்களை வரவேற்றது

மதுரையை நெருங்க நெருங்க நகரத்தின் பரபரப்பு அதிகரித்தது. பழமையும் புதுமையும் ஒன்றாகக் கைகோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நகரம் போல மதுரை எங்களுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் சென்றோம்.

கோயிலின் கோபுரங்களைப் பார்த்தவுடன் மகனின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

“அப்பா… இவ்வளவு பெரிய கோபுரத்தை எப்படி கட்டினார்கள்?”

அந்தக் கேள்வி எனக்குள் இருந்த ஆசிரியனை விழித்தெழச் செய்தது.

“இது வெறும் கற்களால் கட்டப்பட்ட கோபுரம் அல்ல மகனே… ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களின் உழைப்பு, நம் முன்னோர்களின் அறிவு, கலை உணர்வு, பக்தி அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வரலாறு,” என்றேன்.

மனைவி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

மகன் கோயிலின் சிற்பங்களைப் பார்த்தபடி நடந்தான்.

அப்போது எனக்கொரு உண்மை புரிந்தது.

ஒரு புத்தகத்தில் நாம் வரலாற்றைப் படிக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் முன்னால் நின்று அதை உணரும்போது, அந்த வரலாறு நம்மோடு பேசத் தொடங்குகிறது.

தெருக்களும் சுவைகளும்

கோயிலைச் சுற்றியிருந்த மதுரையின் தெருக்கள் எங்களை இன்னொரு உலகத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றன.

வியாபாரிகளின் அழைப்புகள்…

மக்களின் பரபரப்பு…

மலர்களின் மணம்…

சூடான உணவின் வாசனை…

எல்லாமே சேர்ந்து மதுரைக்கே உரிய ஓர் இசையை உருவாக்கியது.

மனைவி,

“மதுரைக்கு வந்துவிட்டு இங்குள்ள உணவைச் சாப்பிடாமல் போக முடியுமா?” என்றாள்.

மகன் உடனே,

“அம்மா சொல்வது சரிதான்!” என்றான்.

அன்று உணவு எங்களுக்கு வயிற்றை மட்டுமல்ல பயணத்தையும் நிறைத்தது.

ஒரே மேசையில் மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்ட அந்தச் சிறிய நேரம், எங்கள் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய விருந்தாக மாறியது.

அடுத்ததாக மதுரையின் வரலாற்றை நினைவூட்டும் இடங்களை நோக்கிப் பயணித்தோம்.

திருமலை நாயக்கர் மகால் சென்றபோது அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்களையும் கட்டிடக் கலையையும் பார்த்து மகன் மீண்டும் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?”

“இந்த அரண்மனை எப்போது கட்டப்பட்டது?”

“இவ்வளவு பெரிய தூண்களை எப்படி செய்தார்கள்?”

அவனுடைய ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு புதிய கதைக்கான கதவாக இருந்தது.

நான் தெரிந்த வரலாற்றைச் சொன்னேன்.

அவன் கேட்டுக்கொண்டான்.

மனைவி அவ்வப்போது எங்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள்.

அன்று நான் மகனுக்கு வரலாற்றைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.

வரலாற்றின் மீது அவனுக்குள் ஒரு கேள்வியை விதைத்தேன்.

அதுவே ஒரு தந்தையாக எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.

மாலை நேரம் நெருங்கியது.

ஒரே நாளில் மதுரையை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் மதுரை எங்களுக்கு நிறையக் கதைகளைத் தந்திருந்தது.

கோயில் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அரண்மனை ஒரு கதையைச் சொன்னது.

தெருக்கள் ஒரு கதையைச் சொன்னன.

உணவு ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அதற்கும் மேலாக…

எங்கள் குடும்பம் ஒன்றாகச் சென்ற அந்தப் பயணம் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

திரும்பும் வழியில் மகன் சோர்வாக என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.

“அப்பா… அடுத்த முறை எங்கே போகலாம்?” என்று கேட்டான்.

நான் சிரித்தேன்.

“நாம் போகும் இடத்தைப் பிறகு முடிவு செய்யலாம். 

மனைவி புன்னகைத்தாள்.

மகன் தலையசைத்தான்.

வாகனம் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கோவையை நோக்கி முன்னேறியது.

வெளியே மதுரையின் விளக்குகள் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த ஒரு நாள்…

அந்தச் சிரிப்புகள்…

அந்த உரையாடல்கள்…

அந்தக் காட்சிகள்…

அந்தக் குடும்பப் பாசம்…

எல்லாமே எங்கள் மனதுக்குள் முன்னோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்போது புரிந்தது.

வாழ்க்கையில் நாம் சேமித்து வைப்பது பணமோ பொருளோ மட்டுமல்ல,

ஒருநாள் நினைத்துப் பார்த்து புன்னகைக்க வைக்கும் நினைவுகளும்தான்.

மதுரைப் பயணம் முடிந்தது.

ஆனால்…

“பயணம் தந்த கதைகள்” அன்றுதான் தொடங்கியது.

பயணம் தந்த கதைகள் -4

வாழ்க்கையில் சில தருணங்கள் வெறும் நிகழ்வுகளாகக் கடந்து செல்வதில்லை,அவை மனதின் ஆழத்தில் மாறாத பொன்னெழுத்துக்களாகப் பதிந்துவிடுகின்றன. அப்படி என் வாழ்வின் பக்கங்களில் பொன்முத்திரையாய் அமைந்த அந்த நாளை என் நினைவலைகளில் இருந்து அகற்றுவது சாத்தியமே இல்லை.

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி 2026 .  வழக்கம்போல் புத்தகங்களின் நறுமணமும், தமிழ் ஆர்வலர்களின் கூட்ட நெரிசலும், அறிவுச் சலசலப்பும் நிறைந்திருந்தது..

2026-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புத்தகத் திருவிழாவில், சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயா அவர்களின் ஆசியால்   உருவாகியிருந்த ஒரு நூல் மக்கள் பார்வைக்கு வரத் தயாராக இருந்தது.

‘சிந்தனைக் கவிஞர்’ கவிதாசன் அவர்களிடம் நான் நேர்காணல் நடத்தி, அதை ஒரு புத்தக வடிவில் செதுக்கியிருந்தேன். அந்த நூலின் பெயர்  ‘சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்’.

விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருந்தன. மேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார்கள் சிறப்பு விருந்தினர்கள். எழுத்தாற்றலாலும் சிந்தனையாலும் பலரையும் ஈர்த்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள், தன்னுடைய காந்தக் குரலாலும், தெளிவான உச்சரிப்பாலும் இன்றும் இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழும் மூத்த நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், மற்றும் தமிழ்ப் புத்தக உலகிற்குத் தொடர்ந்து சேவை ஆற்றிவரும் விஜயா பதிப்பகத்தின் திரு. வேலாயுதம் அவர்கள், குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் அவர்கள்.

நூல் வெளியீட்டு விழா கோலாகலமாகத் தொடங்கியது. பொன் சங்கராகிய நான், மேடைக்குக் கீழே பார்வையாளர்கள் வரிசையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூல் நான்கு மாத தவம்  இன்று ஒரு நூலாகப் பலரின் கரங்களைச் சென்றடையப் போகிறது என்ற பெருமிதம் மட்டுமே என் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் மெல்லப் பூத்துக் கொண்டிருந்தது. 

மேடையில் நடப்பவற்றை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணம் நிகழ்ந்தது!

மேடையில் பேசிக் கொண்டிருந்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களின் பார்வை பார்வையாளர்கள் பகுதியில் அமர்ந்திருந்த என் மீது விழுந்தது. பேச்சின் நடுவே, "இந்த நூலின் வெற்றிக்குக் காரணமான பொன் சங்கர் கீழே அமர்ந்திருக்கக் கூடாது, அவர் மேடைக்கு வர வேண்டும்" என்று அன்போடு அழைத்தார்.

என் கால்கள் தள்ளாட, இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்க நான் மேடையை நோக்கிச் சென்றேன். கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள் என் கரங்களைப் பற்றி, மேடையில் எனக்குரிய இடத்தில் அமர வைத்தார். அதுமட்டுமன்றி, அங்கே வீற்றிருந்த மூத்த கலைஞர் சிவகுமார் அவர்களிடம் என்னை ஆளுமையோடு அறிமுகப்படுத்தினார்.

இவர்தான் இந்த வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூலைச் செதுக்கிய பொன் சங்கர்..." என்று கவிதாசன் ஐயா கூறிய அந்த வார்த்தைகள் என் காதுகளில் அமுதமாகப் பாய்ந்தன.

உடனே, பொன்னாடையைக் கரங்களில் ஏந்திய நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், தம் புன்னகை தவழும் முகத்தோடு என்னை நோக்கினார். அவருடைய பொற்கரங்களால் என் தோள்களில் அந்தப் பொன்னாடையைப் போர்த்தியபோது, என் உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது. ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் ஆசியும், ஒரு சிந்தனையாளரின் வழிகாட்டுதலும் எனக்கு ஒரே நேரத்தில் கிடைத்த அந்த நொடி, எனக்குள் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத பரவசத்தைக் கொடுத்தது.

அரங்கமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. எளிமையாக வந்த ஒரு எனக்கு, திரளான மக்கள் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கிடைத்த அந்த அங்கீகாரமும் கௌரவமும் சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களால் என் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த பரிசாக மாறியது.

ஒரு புத்தகத்தின் வெளியீடு என்பது சாதாரண ஒன்றுதான், ஆனால் 'வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்' நூலின் வெளியீடு, என் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் உண்மையான 'வெற்றிப் படிக்கட்டாக' அமைந்தது. 

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயாவின் பெருந்தன்மையும், நடிகர் சிவக்குமார் , விஜயா பதிப்பகம் வேலாயுதம் ஐயா குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் ஐயா கரங்களால் எனக்குக் கிடைத்த பொன்னாடை கௌரவமும் என்றும் என் நெஞ்சில் பசுமையாக நிலைத்திருக்கும்.

பயணம் தந்த கதைகள் - வரலாற்றின் தடங்களில் ஒரு நாள் பயணம்

 

காலை நேரத்துக் குளிர்ச்சி இன்னும் முழுமையாக விலகியிருக்கவில்லை. தமிழ் இலக்கியமும் வரலாறும் நம் கண்ணெதிரே உயிர்பெறப்போகும் ஒரு நாள்!

2021 ஆம் ஆண்டு ஜனவரித் திங்கள் காலை 6 மணிக்கு கோவை – திருச்சி முதன்மைச் சாலையில் குளித்தலை காவிரிக் கரையோரம் காற்று வாங்கி நின்று கொண்டிருக்க, எங்கள் குழுவில் வரலாற்றுத் தகவல்களை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசு ஐயா, கூர்மையான பார்வையும் எழுத்தாற்றலும் கொண்ட எழுத்தாளர் இளங்கோவன், என் சக மாணவனும் எப்போதும் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் துடிக்கும் நண்பனுமான பிரபாகரன், மற்றும் நான் (பொன்.சங்கர்)எங்கள் நால்வரின் இந்தச் சிறிய பயணம், வெறும் சுற்றுலா அல்ல, அது காலத்தின் பின்நோக்கிச் செல்லும் ஒரு தேடல்.

        திருச்சி மாநகரை அடைந்து அடையாறு ஆனந்தபவன் உணவகத்தில் மினி டிபன் அருந்தி மீண்டும் வாகனம் திருச்சி விமான நிலையம், பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகம் ஆகியனவற்றைக் கடந்து புதுக்கோட்டை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் பறந்தது. நானும் பிரபாகரனும் மாறி மாறி வாகனத்தின் சாரதிகளாக இயங்கினோம். 

முதல் நிறுத்தம்: பாறைகளில் உறைந்த கலை – நார்த்தாமலை

எங்களின் முதல் பயணம் நார்த்தாமலையை நோக்கி அமைந்தது. குன்றுகளும் பாறைச் சரிவுகளும் நிறைந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்ததும், பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா எங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட குன்றின் முன்னால் அழைத்துச் சென்று நிறுத்தினார்.

"சங்கர், பிரபாகரா... இந்த விஜயாலய சோழீஸ்வரத்தைப் பாருங்கள். இடைக்காலச் சோழர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு இதுதான் தொடக்கப் புள்ளி!" என்றார் பேராசிரியர், தன் கைவிரல்களால் அந்தப் பழமையான கற்றளியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி.

(திரு.இளங்கோவன் அவர்களும், திரு.திருநாவுக்கரசு அவர்களும் விளக்கம் சொல்லும் காட்சி)

பதிணென்பூமி விண்ணகரம் கோயில் உட்புறம்

   பதிணென்பூமி விண்ணகரம் அரிகில் ‘’பழியிலி ஈசுவரம் ‘’  எனும் சிறிய குடைவரைக் கோயில் காணப்பட அருகே அவ்விடத்தின் குளுமைக்கு ஆதாரமாக மிகப்பெரிய மாமரம் விற்றிருக்க , அவ்விடத்தின் பிரமிப்பு ஆட்கொண்டது. இந்த குடைவரையின் உட்புறம் அழகிய துவாரபாலகர்கள் வீற்றிருக்க ‘’ பழியிலி சிவனார்’ என்னும் அழகிய பெயரில் சிவனார் வீற்றிருந்தார். நகரத்தார் மக்கள் ஒருசிலர் வருடத்திற்கு ஒருமுறை நார்த்தாமலை வந்து வணங்கிச் செல்கின்றனர் என்பதைக் கூற்றுகளின் வழி அறிந்து மகிழ்ந்தோம்.  விஜயாலய சோழிச்சுவரம் கோயிலின் மேலிருந்து கீழ் பார்ப்பின் கழுகுப் பார்வையில் அனைத்தும் தெரிய , கீழிருந்து மேல் நோக்கின் எதுவும் தெரியாத முறையில் கோயிலின் அமைப்புக் கட்டப்பட்டுள்ளது.

எழுத்தாளர் இளங்கோவன் அந்த அமைதியான பாறைச் சூழலை ரசித்தபடியே, "பாறைகளைக் குடைந்து கோயில்களை உருவாக்கிய பல்லவர், பாண்டியர் மற்றும் சோழர்களின் கலை நுணுக்கம் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் அபூர்வமான இடம் இது. இந்தச் பாறைகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு கதையை நம்மிடம் சொல்லத் தயங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிறது," என்றார்.

முனைவர் ஐயா சோழர்களின் கட்டடக்கலை பாணியைப் பற்றி விளக்க, பிரபாகரன் தன் குறிப்பேட்டில் குறிப்புகளைச் சுடச்சுட எழுதிக் கொண்டான். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சிற்பிகளின் உளிச் சத்தம் அந்தப் பாறைகளில் இன்னும் எதிரொலிப்பது போலவே எனக்குள் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது.

இரண்டாம் நிறுத்தம்: வண்ணங்களும் மெய்ஞானமும் – சித்தன்னவாசல்

நார்த்தாமலையின் வரலாற்று அமைதியிலிருந்து விடைபெற்று, அடுத்து நாங்கள் அடைந்தது உலகப் புகழ்பெற்ற சித்தன்னவாசல்.

மலைமேல் அமைந்துள்ள சமணர் படுக்கைகளையும், குகைக் கோயிலின் கூரையில் வரைந்து வைக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற மூலிகை ஓவியங்களையும் கண்டபோது எங்களின் பிரமிப்பு இரட்டிப்பானது. தாமரைத் தடாகம், அதில் நீந்தும் மீன்கள், அன்னப் பறவைகள், தாமரை மலர்களைப் பறிக்கும் பவள உதட்டு மனிதர்கள்...

"இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் இந்த வண்ணங்களின் பொலிவு குறையாமல் இருக்கிறதே!" என்று வியந்து பிரபாகரனும் நானும் கேட்டோம்.

அதற்கு எழுத்தாளர் இளங்கோவன், "இயற்கையான மூலிகைகளையும் பாறை வண்ணங்களையும் கொண்டு வரைந்த ஓவியங்கள் இவை. கலையை வெறும் அழகாக மட்டும் பார்க்காமல், அதைத் தவமாகக் கருதியவர்களின் கைவண்ணம் இது," என்று நெகிழ்ந்து கூறினார்.

குகையின் உள்ளே நிலவிய அந்த மெல்லிய அமைதியில் பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா சமண சமயத்தின் துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றியும், துறவிகள் பாறைகளில் தங்கிப் புரிந்த தவத்தைப் பற்றியும் கூறிய தகவல்கள், அந்த இடத்தின் பரிசுத்தத்தை எங்களுக்கு உணர்த்தின.

மூன்றாம் நிறுத்தம்: சிற்பக் கலை அற்புதம் – மூவர் கோயில் (கொடும்பாளூர்)

மதியத்தைக் கடந்து மாலைப் பொழுதின் நிழல்கள் நீண்ட வேளையில், எங்களின் பயணம் கொடும்பாளூர் 'மூவர் கோயில்' வளாகத்தை அடைந்தது.

மூன்று கோயில்களில் இன்று இரண்டு மட்டுமே கம்பீரமாக நிற்கின்றன. ஆயினும், அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிற்பமும் செதுக்கப்பட்ட விதம் எங்களை வாயடைக்க வைத்தது. வேலீர் வம்சத்து மன்னர்களின் கொடைத் தன்மையையும், ராஜராஜ சோழனின் காலத்திற்கு முந்தைய சிற்பக்கலை சிறப்பையும் முனைவர் ஐயா எங்களுக்கு விவரித்தார்.

"ஒரு சிறிய கல்லில் கூட எவ்வளவு துல்லியமான பாவங்கள்! இந்தச் சிற்பங்களின் அமைதியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போலிருக்கிறது," என்றேன் நான், அங்கிருந்த ஒரு சிவ வடிவச் சிற்பத்தின் அழகில் சொக்கிப் போய்.

"உண்மைதான் சங்கர்," என்றார் இளங்கோவன். "எழுத்தில் கொண்டுவர முடியாத பல உணர்வுகளை இந்தச் சிற்பங்கள் மிக அமைதியாகக் கடத்தி விடுகின்றன."

சூரியன் மேலை வானத்தில் மறைய, மூவர் கோயில் வளாகத்தில் தென்றல் காற்று மெல்ல வீசத் தொடங்கியது. நால்வரும் அங்கிருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து, அன்று பார்த்த இடங்களையும் கற்றுக்கொண்ட வரலாற்று உண்மைகளையும் பற்றி உரையாடினோம்.

கொடும்பாளூர் பயணத்தை நிறைவு செய்து வரும் வழியில் எங்கும் உணவுக்கடை இல்லாமல் நீண்ட பயணத்தில் , ஒரு சந்திப்பில் ஓர் ஓலைக்குடிசை உணவகம் இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது.

மகிழுந்தில் இருந்து இறங்கி ஓலைக்குடிசை பெஞ்சில் அமர்ந்து சூடான புரோட்டா சாப்பிட்டோம். காலம் பல கடந்தும் அதன் சுவை இன்னும் நாவில் நிழலாடுகின்றன.

பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு அவர்களின் ஆழ்ந்த அறிவாற்றலும், எழுத்தாளர் இளங்கோவனின் கலை நயமிக்கப் பார்வையும், பிரபாகரனின் ஆர்வம் நிறைந்த கேள்விகளும், என் மனதிற்குள் எழுந்த வரலாற்று உணர்வுகளும் இணைந்து அந்த ஒரு நாள் பயணத்தை மறக்க முடியாத ஒரு ஞான அனுபவமாக மாற்றியிருந்தன.

கல்வெட்டுகளும், ஓவியங்களும், சிற்பங்களும் வெறும் கற்கள் அல்ல, அவை நமது முன்னோர்களின் வாழ்வியலும் ஆன்மாவுமாகும் என்பதை உணர்ந்தவாறு, மனநிறைவோடு எங்களின் பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

பயணம் தந்த கதைகள்

மலையடிவாரத்து மாலை நேரம்

(ஒரு பயணம் தந்த அனுபவக் கதை)

​

அன்று மாலைப் பொழுதின் வெயில் தன் உக்கிரத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, மெல்லிய தங்க நிற ஒளியை மேகங்களின் விளிம்பில் பூசிக் கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் சூழ்ந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் கம்பீரமான அமைதி, கீழே இருந்த பசுமை மாறா பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் பரவியிருந்தது.

​நானும் (பொன் சங்கர்) எனது அன்பிற்குரிய தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசர் அவர்களும் காரிலிருந்து இறங்கி, வெள்ளியங்கிரி மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த அமைதியான கோசாலையை நோக்கி நடந்தோம்.

​சுற்றிலும் உயர்ந்த மரங்கள், தூரத்தில் கேட்கும் சிற்றருவியின் மெல்லிய சலசலப்பு, சில்வண்டுகளின் ரீங்காரம், கோசாலையிலிருந்து அவ்வப்போது ஒலிக்கும் பசுக்களின் மென்மையான கன்றுக் குரல்கள்—அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு முனிவரின் ஆசிரமம் போல மாற்றியிருந்தன.

​"சங்கர், இயற்கையோடு இயைந்த இந்த அமைதியை உணர்கிறாயா?" என்று பேராசிரியர் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்து, மலையை அண்ணாந்து பார்த்தபடி கேட்டார்.

​"ஆம் அண்ணா.. நகரத்தின் சலசலப்பில் நாம் இழந்துவிட்ட ஏதோ ஒன்று இங்கே மீண்டும் கிடைப்பது போல இருக்கிறது," என்றேன் நான்.

​நாங்கள் கோசாலையின் உள்ளே நடந்தோம். அங்கு பல்வேறு இனத்தைச் சேர்ந்த நாட்டினப் பசுக்கள் அமைதியாகப் புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. கன்றுகள் துள்ளி விளையாடுவதைக் கண்ட பேராசிரியரின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. ஒரு பசுவின் நெற்றியை மெல்ல வருடிக்கொடுத்தபடியே அவர் பேசத் தொடங்கினார்.

​"தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆநிரை (பசுக்கள்) வாழ்வியலோடு எவ்வளவு பிணைந்திருந்தன தெரியுமா? 'ஆவும் ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்' என்று புறநானூறு தொடங்குவதே, உயிர்களிடத்தில் தமிழன் காட்டிய கருணையை உணர்த்துகிறது."

​அங்கிருந்த ஒரு மரத்தடி நிழலில் மரப்பலகை இருக்கை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இருவரும் அதில் அமர்ந்தோம். மாலைக் காற்று மலையடிவாரத்தின் மூலிகை வாசத்தைச் சுமந்து வந்து எங்களைத் தழுவிச் சென்றது.

​அங்கிருந்து உரையாடல் அகன்று விரிந்தது...

​தமிழ் மொழியின் தொன்மை, தொல்காப்பியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் திணை சார்ந்த கோட்பாடுகள், ஐந்திணைகளில் குறிஞ்சியும் முல்லையும் ஒன்றிணையும் இந்த அடிவார நிலத்தின் எழில் எனப் பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேராசிரியர் விளக்கத் தொடங்கினார்.

​"ஐயா, தொல்காப்பியத்தில் அகத்திணை பற்றிக் கூறும் போது, காலத்தையும் நிலத்தையும் முதல் பொருள் என்கிறார்களே... அதை இப்படிப்பட்ட இடங்களில் நேரில் பார்க்கும்போதுதான் முழுமையாகப் புரிகிறது," என்றேன்.

​"மிகச் சரியாகச் சொன்னாய் சங்கர்!" என்ற பேராசிரியரின் குரலில் உற்சாகம் கூடியது. "நிலமும் பொழுதும் வெறும் வெற்றுச் சொற்கள் அல்ல; அவை மனித உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்புகள். இந்த மலையும், அருவியும், அடர்ந்த காடும், இந்த மாலை நேரத்து அமைதியும் நம் சிந்தனையை எப்படித் தத்துவார்த்தமாக மாற்றுகின்றன பார்! தொல்காப்பியர் இதைத் தான் அன்றே கண்டறிந்து இலக்கணமாக்கினார்."

​பேச்சு மெல்லத் தத்துவத்தின் பக்கம் திரும்பியது. மலையிலிருந்து உருவாகி வரும் அருவியின் நீர்த்துளிகள் பேராசிரியரின் சிந்தனைக்கு மேலும் வடிவம் கொடுத்தன.

​"நீர் மலையிலிருந்து விழுகிறது, ஓடையாகிறது, ஆறாகிறது... இறுதியில் கடலில் கலக்கிறது. மனித வாழ்வும் அப்படித்தான் சங்கர். நாம் எங்கிருந்து தொடங்குகிறோம் என்பதை விட, எப்படிப்பட்ட பாதையில் பயணித்து எதை அடைகிறோம் என்பதே முக்கியம். அறிவைத் தேடும் பயணமும் அப்படிப்பட்டதே."

​இரவு மெல்லச் சாயத் தொடங்கியது. கோசாலையில் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக எரியத் தொடங்கின. அந்த அமைதியில், பசுக்களின் மெல்லிய மூச்சுக்காற்றின் ஓசையும், அடிவாரத்துத் தென்றலின் குளிர்ச்சியும் எங்கள் மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தன.

​இருவர் மட்டுமே பயணித்த அந்த மாலை நேரத்துப் பயணம், வெறும் ஒரு கோசாலை பயணமாக  மட்டும் அமையவில்லை. அது இலக்கியமும், இயற்கையும், தத்துவமும் ஒன்றிணைந்து என் மனதிற்குள் புதிய திறப்புகளைத் தந்த ஒரு மறக்க முடியாத ஞானப் பயணமாக மாறியது.

​காரை நோக்கித் திரும்பும்போது, பேராசிரியர் என் தோளைத் தொட்டு, "பயணங்கள் மனிதனுக்கு வழிகளை மட்டும் காட்டுவதில்லை சங்கர், வாழும் வாழ்க்கையின் ஆழத்தையும் கற்றுத் தருகின்றன," என்றார்.

​அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த வெள்ளியங்கிரி மலைக்காற்றைப் போலவே என் மனதை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியோடு வைத்திருக்கப் போகிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.