பயணம் தந்த கதைகள் -5

            மதுரை 

சில பயணங்கள் நாம் சென்ற இடங்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துச் செல்வதில்லை.

நம்மோடு பயணித்த மனிதர்களையும், அவர்களோடு பகிர்ந்த சிரிப்புகளையும், சிறு சிறு தருணங்களையும் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்துச் செல்கின்றன.

அப்படியொரு பயணம்தான் எங்களுடையது.

நான் (பொன்.சங்கர்).

எனது மனைவி ஜீவிதா, எனது மகன் கபிலன் என மூவரும் சேர்ந்து ஒரு நாள் மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

“ஒரு நாள் மட்டும் போதுமா?” என்று மனைவி கேட்டாள்.

“மதுரையை ஒரு நாளில் முழுமையாகப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஒரு நாளில் மதுரை நம் மனதில் முழுமையாகப் பதிந்துவிடலாம்!” என்றேன்.

அந்த வார்த்தையோடு எங்கள் பயணம் தொடங்கியது.

அதிகாலை நேரம்.

சாலையில் வாகனங்கள் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. சூரியன் தனது பொற்கதிர்களை மெல்ல விரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். மகன் மட்டும் பயணத்தின் உற்சாகத்தில் தூக்கம் மறந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அப்பா… இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

பயணத்தில் குழந்தைகள் கேட்கும் மிகப் பழமையான கேள்வி அது!

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்,” என்றேன்.

அவன் மீண்டும் சில நிமிடங்களில்,

“இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம்.

அந்தச் சிரிப்பே எங்கள் பயணத்தின் முதல் அழகான கதை.

மதுரை எங்களை வரவேற்றது

மதுரையை நெருங்க நெருங்க நகரத்தின் பரபரப்பு அதிகரித்தது. பழமையும் புதுமையும் ஒன்றாகக் கைகோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நகரம் போல மதுரை எங்களுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் சென்றோம்.

கோயிலின் கோபுரங்களைப் பார்த்தவுடன் மகனின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

“அப்பா… இவ்வளவு பெரிய கோபுரத்தை எப்படி கட்டினார்கள்?”

அந்தக் கேள்வி எனக்குள் இருந்த ஆசிரியனை விழித்தெழச் செய்தது.

“இது வெறும் கற்களால் கட்டப்பட்ட கோபுரம் அல்ல மகனே… ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களின் உழைப்பு, நம் முன்னோர்களின் அறிவு, கலை உணர்வு, பக்தி அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வரலாறு,” என்றேன்.

மனைவி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

மகன் கோயிலின் சிற்பங்களைப் பார்த்தபடி நடந்தான்.

அப்போது எனக்கொரு உண்மை புரிந்தது.

ஒரு புத்தகத்தில் நாம் வரலாற்றைப் படிக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் முன்னால் நின்று அதை உணரும்போது, அந்த வரலாறு நம்மோடு பேசத் தொடங்குகிறது.

தெருக்களும் சுவைகளும்

கோயிலைச் சுற்றியிருந்த மதுரையின் தெருக்கள் எங்களை இன்னொரு உலகத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றன.

வியாபாரிகளின் அழைப்புகள்…

மக்களின் பரபரப்பு…

மலர்களின் மணம்…

சூடான உணவின் வாசனை…

எல்லாமே சேர்ந்து மதுரைக்கே உரிய ஓர் இசையை உருவாக்கியது.

மனைவி,

“மதுரைக்கு வந்துவிட்டு இங்குள்ள உணவைச் சாப்பிடாமல் போக முடியுமா?” என்றாள்.

மகன் உடனே,

“அம்மா சொல்வது சரிதான்!” என்றான்.

அன்று உணவு எங்களுக்கு வயிற்றை மட்டுமல்ல பயணத்தையும் நிறைத்தது.

ஒரே மேசையில் மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்ட அந்தச் சிறிய நேரம், எங்கள் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய விருந்தாக மாறியது.

அடுத்ததாக மதுரையின் வரலாற்றை நினைவூட்டும் இடங்களை நோக்கிப் பயணித்தோம்.

திருமலை நாயக்கர் மகால் சென்றபோது அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்களையும் கட்டிடக் கலையையும் பார்த்து மகன் மீண்டும் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?”

“இந்த அரண்மனை எப்போது கட்டப்பட்டது?”

“இவ்வளவு பெரிய தூண்களை எப்படி செய்தார்கள்?”

அவனுடைய ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு புதிய கதைக்கான கதவாக இருந்தது.

நான் தெரிந்த வரலாற்றைச் சொன்னேன்.

அவன் கேட்டுக்கொண்டான்.

மனைவி அவ்வப்போது எங்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள்.

அன்று நான் மகனுக்கு வரலாற்றைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.

வரலாற்றின் மீது அவனுக்குள் ஒரு கேள்வியை விதைத்தேன்.

அதுவே ஒரு தந்தையாக எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.

மாலை நேரம் நெருங்கியது.

ஒரே நாளில் மதுரையை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் மதுரை எங்களுக்கு நிறையக் கதைகளைத் தந்திருந்தது.

கோயில் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அரண்மனை ஒரு கதையைச் சொன்னது.

தெருக்கள் ஒரு கதையைச் சொன்னன.

உணவு ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அதற்கும் மேலாக…

எங்கள் குடும்பம் ஒன்றாகச் சென்ற அந்தப் பயணம் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

திரும்பும் வழியில் மகன் சோர்வாக என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.

“அப்பா… அடுத்த முறை எங்கே போகலாம்?” என்று கேட்டான்.

நான் சிரித்தேன்.

“நாம் போகும் இடத்தைப் பிறகு முடிவு செய்யலாம். 

மனைவி புன்னகைத்தாள்.

மகன் தலையசைத்தான்.

வாகனம் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கோவையை நோக்கி முன்னேறியது.

வெளியே மதுரையின் விளக்குகள் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த ஒரு நாள்…

அந்தச் சிரிப்புகள்…

அந்த உரையாடல்கள்…

அந்தக் காட்சிகள்…

அந்தக் குடும்பப் பாசம்…

எல்லாமே எங்கள் மனதுக்குள் முன்னோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்போது புரிந்தது.

வாழ்க்கையில் நாம் சேமித்து வைப்பது பணமோ பொருளோ மட்டுமல்ல,

ஒருநாள் நினைத்துப் பார்த்து புன்னகைக்க வைக்கும் நினைவுகளும்தான்.

மதுரைப் பயணம் முடிந்தது.

ஆனால்…

“பயணம் தந்த கதைகள்” அன்றுதான் தொடங்கியது.

பயணம் தந்த கதைகள் -4

வாழ்க்கையில் சில தருணங்கள் வெறும் நிகழ்வுகளாகக் கடந்து செல்வதில்லை,அவை மனதின் ஆழத்தில் மாறாத பொன்னெழுத்துக்களாகப் பதிந்துவிடுகின்றன. அப்படி என் வாழ்வின் பக்கங்களில் பொன்முத்திரையாய் அமைந்த அந்த நாளை என் நினைவலைகளில் இருந்து அகற்றுவது சாத்தியமே இல்லை.

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி 2026 .  வழக்கம்போல் புத்தகங்களின் நறுமணமும், தமிழ் ஆர்வலர்களின் கூட்ட நெரிசலும், அறிவுச் சலசலப்பும் நிறைந்திருந்தது..

2026-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புத்தகத் திருவிழாவில், சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயா அவர்களின் ஆசியால்   உருவாகியிருந்த ஒரு நூல் மக்கள் பார்வைக்கு வரத் தயாராக இருந்தது.

‘சிந்தனைக் கவிஞர்’ கவிதாசன் அவர்களிடம் நான் நேர்காணல் நடத்தி, அதை ஒரு புத்தக வடிவில் செதுக்கியிருந்தேன். அந்த நூலின் பெயர்  ‘சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்’.

விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருந்தன. மேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார்கள் சிறப்பு விருந்தினர்கள். எழுத்தாற்றலாலும் சிந்தனையாலும் பலரையும் ஈர்த்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள், தன்னுடைய காந்தக் குரலாலும், தெளிவான உச்சரிப்பாலும் இன்றும் இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழும் மூத்த நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், மற்றும் தமிழ்ப் புத்தக உலகிற்குத் தொடர்ந்து சேவை ஆற்றிவரும் விஜயா பதிப்பகத்தின் திரு. வேலாயுதம் அவர்கள், குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் அவர்கள்.

நூல் வெளியீட்டு விழா கோலாகலமாகத் தொடங்கியது. பொன் சங்கராகிய நான், மேடைக்குக் கீழே பார்வையாளர்கள் வரிசையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூல் நான்கு மாத தவம்  இன்று ஒரு நூலாகப் பலரின் கரங்களைச் சென்றடையப் போகிறது என்ற பெருமிதம் மட்டுமே என் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் மெல்லப் பூத்துக் கொண்டிருந்தது. 

மேடையில் நடப்பவற்றை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணம் நிகழ்ந்தது!

மேடையில் பேசிக் கொண்டிருந்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களின் பார்வை பார்வையாளர்கள் பகுதியில் அமர்ந்திருந்த என் மீது விழுந்தது. பேச்சின் நடுவே, "இந்த நூலின் வெற்றிக்குக் காரணமான பொன் சங்கர் கீழே அமர்ந்திருக்கக் கூடாது, அவர் மேடைக்கு வர வேண்டும்" என்று அன்போடு அழைத்தார்.

என் கால்கள் தள்ளாட, இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்க நான் மேடையை நோக்கிச் சென்றேன். கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள் என் கரங்களைப் பற்றி, மேடையில் எனக்குரிய இடத்தில் அமர வைத்தார். அதுமட்டுமன்றி, அங்கே வீற்றிருந்த மூத்த கலைஞர் சிவகுமார் அவர்களிடம் என்னை ஆளுமையோடு அறிமுகப்படுத்தினார்.

இவர்தான் இந்த வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூலைச் செதுக்கிய பொன் சங்கர்..." என்று கவிதாசன் ஐயா கூறிய அந்த வார்த்தைகள் என் காதுகளில் அமுதமாகப் பாய்ந்தன.

உடனே, பொன்னாடையைக் கரங்களில் ஏந்திய நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், தம் புன்னகை தவழும் முகத்தோடு என்னை நோக்கினார். அவருடைய பொற்கரங்களால் என் தோள்களில் அந்தப் பொன்னாடையைப் போர்த்தியபோது, என் உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது. ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் ஆசியும், ஒரு சிந்தனையாளரின் வழிகாட்டுதலும் எனக்கு ஒரே நேரத்தில் கிடைத்த அந்த நொடி, எனக்குள் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத பரவசத்தைக் கொடுத்தது.

அரங்கமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. எளிமையாக வந்த ஒரு எனக்கு, திரளான மக்கள் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கிடைத்த அந்த அங்கீகாரமும் கௌரவமும் சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களால் என் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த பரிசாக மாறியது.

ஒரு புத்தகத்தின் வெளியீடு என்பது சாதாரண ஒன்றுதான், ஆனால் 'வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்' நூலின் வெளியீடு, என் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் உண்மையான 'வெற்றிப் படிக்கட்டாக' அமைந்தது. 

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயாவின் பெருந்தன்மையும், நடிகர் சிவக்குமார் , விஜயா பதிப்பகம் வேலாயுதம் ஐயா குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் ஐயா கரங்களால் எனக்குக் கிடைத்த பொன்னாடை கௌரவமும் என்றும் என் நெஞ்சில் பசுமையாக நிலைத்திருக்கும்.

பயணம் தந்த கதைகள் - வரலாற்றின் தடங்களில் ஒரு நாள் பயணம்

 

காலை நேரத்துக் குளிர்ச்சி இன்னும் முழுமையாக விலகியிருக்கவில்லை. தமிழ் இலக்கியமும் வரலாறும் நம் கண்ணெதிரே உயிர்பெறப்போகும் ஒரு நாள்!

2021 ஆம் ஆண்டு ஜனவரித் திங்கள் காலை 6 மணிக்கு கோவை – திருச்சி முதன்மைச் சாலையில் குளித்தலை காவிரிக் கரையோரம் காற்று வாங்கி நின்று கொண்டிருக்க, எங்கள் குழுவில் வரலாற்றுத் தகவல்களை விரல் நுனியில் வைத்திருக்கும் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசு ஐயா, கூர்மையான பார்வையும் எழுத்தாற்றலும் கொண்ட எழுத்தாளர் இளங்கோவன், என் சக மாணவனும் எப்போதும் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளத் துடிக்கும் நண்பனுமான பிரபாகரன், மற்றும் நான் (பொன்.சங்கர்)எங்கள் நால்வரின் இந்தச் சிறிய பயணம், வெறும் சுற்றுலா அல்ல, அது காலத்தின் பின்நோக்கிச் செல்லும் ஒரு தேடல்.

        திருச்சி மாநகரை அடைந்து அடையாறு ஆனந்தபவன் உணவகத்தில் மினி டிபன் அருந்தி மீண்டும் வாகனம் திருச்சி விமான நிலையம், பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகம் ஆகியனவற்றைக் கடந்து புதுக்கோட்டை தேசிய நெடுஞ்சாலையில் பறந்தது. நானும் பிரபாகரனும் மாறி மாறி வாகனத்தின் சாரதிகளாக இயங்கினோம். 

முதல் நிறுத்தம்: பாறைகளில் உறைந்த கலை – நார்த்தாமலை

எங்களின் முதல் பயணம் நார்த்தாமலையை நோக்கி அமைந்தது. குன்றுகளும் பாறைச் சரிவுகளும் நிறைந்த அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்ததும், பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா எங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட குன்றின் முன்னால் அழைத்துச் சென்று நிறுத்தினார்.

"சங்கர், பிரபாகரா... இந்த விஜயாலய சோழீஸ்வரத்தைப் பாருங்கள். இடைக்காலச் சோழர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு இதுதான் தொடக்கப் புள்ளி!" என்றார் பேராசிரியர், தன் கைவிரல்களால் அந்தப் பழமையான கற்றளியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி.

(திரு.இளங்கோவன் அவர்களும், திரு.திருநாவுக்கரசு அவர்களும் விளக்கம் சொல்லும் காட்சி)

பதிணென்பூமி விண்ணகரம் கோயில் உட்புறம்

   பதிணென்பூமி விண்ணகரம் அரிகில் ‘’பழியிலி ஈசுவரம் ‘’  எனும் சிறிய குடைவரைக் கோயில் காணப்பட அருகே அவ்விடத்தின் குளுமைக்கு ஆதாரமாக மிகப்பெரிய மாமரம் விற்றிருக்க , அவ்விடத்தின் பிரமிப்பு ஆட்கொண்டது. இந்த குடைவரையின் உட்புறம் அழகிய துவாரபாலகர்கள் வீற்றிருக்க ‘’ பழியிலி சிவனார்’ என்னும் அழகிய பெயரில் சிவனார் வீற்றிருந்தார். நகரத்தார் மக்கள் ஒருசிலர் வருடத்திற்கு ஒருமுறை நார்த்தாமலை வந்து வணங்கிச் செல்கின்றனர் என்பதைக் கூற்றுகளின் வழி அறிந்து மகிழ்ந்தோம்.  விஜயாலய சோழிச்சுவரம் கோயிலின் மேலிருந்து கீழ் பார்ப்பின் கழுகுப் பார்வையில் அனைத்தும் தெரிய , கீழிருந்து மேல் நோக்கின் எதுவும் தெரியாத முறையில் கோயிலின் அமைப்புக் கட்டப்பட்டுள்ளது.

எழுத்தாளர் இளங்கோவன் அந்த அமைதியான பாறைச் சூழலை ரசித்தபடியே, "பாறைகளைக் குடைந்து கோயில்களை உருவாக்கிய பல்லவர், பாண்டியர் மற்றும் சோழர்களின் கலை நுணுக்கம் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் அபூர்வமான இடம் இது. இந்தச் பாறைகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு கதையை நம்மிடம் சொல்லத் தயங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிறது," என்றார்.

முனைவர் ஐயா சோழர்களின் கட்டடக்கலை பாணியைப் பற்றி விளக்க, பிரபாகரன் தன் குறிப்பேட்டில் குறிப்புகளைச் சுடச்சுட எழுதிக் கொண்டான். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சிற்பிகளின் உளிச் சத்தம் அந்தப் பாறைகளில் இன்னும் எதிரொலிப்பது போலவே எனக்குள் ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது.

இரண்டாம் நிறுத்தம்: வண்ணங்களும் மெய்ஞானமும் – சித்தன்னவாசல்

நார்த்தாமலையின் வரலாற்று அமைதியிலிருந்து விடைபெற்று, அடுத்து நாங்கள் அடைந்தது உலகப் புகழ்பெற்ற சித்தன்னவாசல்.

மலைமேல் அமைந்துள்ள சமணர் படுக்கைகளையும், குகைக் கோயிலின் கூரையில் வரைந்து வைக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற மூலிகை ஓவியங்களையும் கண்டபோது எங்களின் பிரமிப்பு இரட்டிப்பானது. தாமரைத் தடாகம், அதில் நீந்தும் மீன்கள், அன்னப் பறவைகள், தாமரை மலர்களைப் பறிக்கும் பவள உதட்டு மனிதர்கள்...

"இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் இந்த வண்ணங்களின் பொலிவு குறையாமல் இருக்கிறதே!" என்று வியந்து பிரபாகரனும் நானும் கேட்டோம்.

அதற்கு எழுத்தாளர் இளங்கோவன், "இயற்கையான மூலிகைகளையும் பாறை வண்ணங்களையும் கொண்டு வரைந்த ஓவியங்கள் இவை. கலையை வெறும் அழகாக மட்டும் பார்க்காமல், அதைத் தவமாகக் கருதியவர்களின் கைவண்ணம் இது," என்று நெகிழ்ந்து கூறினார்.

குகையின் உள்ளே நிலவிய அந்த மெல்லிய அமைதியில் பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு ஐயா சமண சமயத்தின் துறவற வாழ்க்கையைப் பற்றியும், துறவிகள் பாறைகளில் தங்கிப் புரிந்த தவத்தைப் பற்றியும் கூறிய தகவல்கள், அந்த இடத்தின் பரிசுத்தத்தை எங்களுக்கு உணர்த்தின.

மூன்றாம் நிறுத்தம்: சிற்பக் கலை அற்புதம் – மூவர் கோயில் (கொடும்பாளூர்)

மதியத்தைக் கடந்து மாலைப் பொழுதின் நிழல்கள் நீண்ட வேளையில், எங்களின் பயணம் கொடும்பாளூர் 'மூவர் கோயில்' வளாகத்தை அடைந்தது.

மூன்று கோயில்களில் இன்று இரண்டு மட்டுமே கம்பீரமாக நிற்கின்றன. ஆயினும், அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சிற்பமும் செதுக்கப்பட்ட விதம் எங்களை வாயடைக்க வைத்தது. வேலீர் வம்சத்து மன்னர்களின் கொடைத் தன்மையையும், ராஜராஜ சோழனின் காலத்திற்கு முந்தைய சிற்பக்கலை சிறப்பையும் முனைவர் ஐயா எங்களுக்கு விவரித்தார்.

"ஒரு சிறிய கல்லில் கூட எவ்வளவு துல்லியமான பாவங்கள்! இந்தச் சிற்பங்களின் அமைதியைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போலிருக்கிறது," என்றேன் நான், அங்கிருந்த ஒரு சிவ வடிவச் சிற்பத்தின் அழகில் சொக்கிப் போய்.

"உண்மைதான் சங்கர்," என்றார் இளங்கோவன். "எழுத்தில் கொண்டுவர முடியாத பல உணர்வுகளை இந்தச் சிற்பங்கள் மிக அமைதியாகக் கடத்தி விடுகின்றன."

சூரியன் மேலை வானத்தில் மறைய, மூவர் கோயில் வளாகத்தில் தென்றல் காற்று மெல்ல வீசத் தொடங்கியது. நால்வரும் அங்கிருந்த புல்வெளியில் அமர்ந்து, அன்று பார்த்த இடங்களையும் கற்றுக்கொண்ட வரலாற்று உண்மைகளையும் பற்றி உரையாடினோம்.

கொடும்பாளூர் பயணத்தை நிறைவு செய்து வரும் வழியில் எங்கும் உணவுக்கடை இல்லாமல் நீண்ட பயணத்தில் , ஒரு சந்திப்பில் ஓர் ஓலைக்குடிசை உணவகம் இயங்கிக்கொண்டு இருந்தது.

மகிழுந்தில் இருந்து இறங்கி ஓலைக்குடிசை பெஞ்சில் அமர்ந்து சூடான புரோட்டா சாப்பிட்டோம். காலம் பல கடந்தும் அதன் சுவை இன்னும் நாவில் நிழலாடுகின்றன.

பேராசிரியர் திருநாவுக்கரசு அவர்களின் ஆழ்ந்த அறிவாற்றலும், எழுத்தாளர் இளங்கோவனின் கலை நயமிக்கப் பார்வையும், பிரபாகரனின் ஆர்வம் நிறைந்த கேள்விகளும், என் மனதிற்குள் எழுந்த வரலாற்று உணர்வுகளும் இணைந்து அந்த ஒரு நாள் பயணத்தை மறக்க முடியாத ஒரு ஞான அனுபவமாக மாற்றியிருந்தன.

கல்வெட்டுகளும், ஓவியங்களும், சிற்பங்களும் வெறும் கற்கள் அல்ல, அவை நமது முன்னோர்களின் வாழ்வியலும் ஆன்மாவுமாகும் என்பதை உணர்ந்தவாறு, மனநிறைவோடு எங்களின் பயணத்தைத் தொடங்கினோம்.

பயணம் தந்த கதைகள்

மலையடிவாரத்து மாலை நேரம்

(ஒரு பயணம் தந்த அனுபவக் கதை)

​

அன்று மாலைப் பொழுதின் வெயில் தன் உக்கிரத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு, மெல்லிய தங்க நிற ஒளியை மேகங்களின் விளிம்பில் பூசிக் கொண்டிருந்தது. மேகங்கள் சூழ்ந்த மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் கம்பீரமான அமைதி, கீழே இருந்த பசுமை மாறா பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் பரவியிருந்தது.

​நானும் (பொன் சங்கர்) எனது அன்பிற்குரிய தமிழ்ப் பேராசிரியர் முனைவர் திருநாவுக்கரசர் அவர்களும் காரிலிருந்து இறங்கி, வெள்ளியங்கிரி மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த அமைதியான கோசாலையை நோக்கி நடந்தோம்.

​சுற்றிலும் உயர்ந்த மரங்கள், தூரத்தில் கேட்கும் சிற்றருவியின் மெல்லிய சலசலப்பு, சில்வண்டுகளின் ரீங்காரம், கோசாலையிலிருந்து அவ்வப்போது ஒலிக்கும் பசுக்களின் மென்மையான கன்றுக் குரல்கள்—அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த இடத்தை ஒரு முனிவரின் ஆசிரமம் போல மாற்றியிருந்தன.

​"சங்கர், இயற்கையோடு இயைந்த இந்த அமைதியை உணர்கிறாயா?" என்று பேராசிரியர் தன் நடையின் வேகத்தைக் குறைத்து, மலையை அண்ணாந்து பார்த்தபடி கேட்டார்.

​"ஆம் அண்ணா.. நகரத்தின் சலசலப்பில் நாம் இழந்துவிட்ட ஏதோ ஒன்று இங்கே மீண்டும் கிடைப்பது போல இருக்கிறது," என்றேன் நான்.

​நாங்கள் கோசாலையின் உள்ளே நடந்தோம். அங்கு பல்வேறு இனத்தைச் சேர்ந்த நாட்டினப் பசுக்கள் அமைதியாகப் புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. கன்றுகள் துள்ளி விளையாடுவதைக் கண்ட பேராசிரியரின் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. ஒரு பசுவின் நெற்றியை மெல்ல வருடிக்கொடுத்தபடியே அவர் பேசத் தொடங்கினார்.

​"தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆநிரை (பசுக்கள்) வாழ்வியலோடு எவ்வளவு பிணைந்திருந்தன தெரியுமா? 'ஆவும் ஆனியற் பார்ப்பன மாக்களும்' என்று புறநானூறு தொடங்குவதே, உயிர்களிடத்தில் தமிழன் காட்டிய கருணையை உணர்த்துகிறது."

​அங்கிருந்த ஒரு மரத்தடி நிழலில் மரப்பலகை இருக்கை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இருவரும் அதில் அமர்ந்தோம். மாலைக் காற்று மலையடிவாரத்தின் மூலிகை வாசத்தைச் சுமந்து வந்து எங்களைத் தழுவிச் சென்றது.

​அங்கிருந்து உரையாடல் அகன்று விரிந்தது...

​தமிழ் மொழியின் தொன்மை, தொல்காப்பியத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் திணை சார்ந்த கோட்பாடுகள், ஐந்திணைகளில் குறிஞ்சியும் முல்லையும் ஒன்றிணையும் இந்த அடிவார நிலத்தின் எழில் எனப் பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேராசிரியர் விளக்கத் தொடங்கினார்.

​"ஐயா, தொல்காப்பியத்தில் அகத்திணை பற்றிக் கூறும் போது, காலத்தையும் நிலத்தையும் முதல் பொருள் என்கிறார்களே... அதை இப்படிப்பட்ட இடங்களில் நேரில் பார்க்கும்போதுதான் முழுமையாகப் புரிகிறது," என்றேன்.

​"மிகச் சரியாகச் சொன்னாய் சங்கர்!" என்ற பேராசிரியரின் குரலில் உற்சாகம் கூடியது. "நிலமும் பொழுதும் வெறும் வெற்றுச் சொற்கள் அல்ல; அவை மனித உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்புகள். இந்த மலையும், அருவியும், அடர்ந்த காடும், இந்த மாலை நேரத்து அமைதியும் நம் சிந்தனையை எப்படித் தத்துவார்த்தமாக மாற்றுகின்றன பார்! தொல்காப்பியர் இதைத் தான் அன்றே கண்டறிந்து இலக்கணமாக்கினார்."

​பேச்சு மெல்லத் தத்துவத்தின் பக்கம் திரும்பியது. மலையிலிருந்து உருவாகி வரும் அருவியின் நீர்த்துளிகள் பேராசிரியரின் சிந்தனைக்கு மேலும் வடிவம் கொடுத்தன.

​"நீர் மலையிலிருந்து விழுகிறது, ஓடையாகிறது, ஆறாகிறது... இறுதியில் கடலில் கலக்கிறது. மனித வாழ்வும் அப்படித்தான் சங்கர். நாம் எங்கிருந்து தொடங்குகிறோம் என்பதை விட, எப்படிப்பட்ட பாதையில் பயணித்து எதை அடைகிறோம் என்பதே முக்கியம். அறிவைத் தேடும் பயணமும் அப்படிப்பட்டதே."

​இரவு மெல்லச் சாயத் தொடங்கியது. கோசாலையில் விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக எரியத் தொடங்கின. அந்த அமைதியில், பசுக்களின் மெல்லிய மூச்சுக்காற்றின் ஓசையும், அடிவாரத்துத் தென்றலின் குளிர்ச்சியும் எங்கள் மனதை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தன.

​இருவர் மட்டுமே பயணித்த அந்த மாலை நேரத்துப் பயணம், வெறும் ஒரு கோசாலை பயணமாக  மட்டும் அமையவில்லை. அது இலக்கியமும், இயற்கையும், தத்துவமும் ஒன்றிணைந்து என் மனதிற்குள் புதிய திறப்புகளைத் தந்த ஒரு மறக்க முடியாத ஞானப் பயணமாக மாறியது.

​காரை நோக்கித் திரும்பும்போது, பேராசிரியர் என் தோளைத் தொட்டு, "பயணங்கள் மனிதனுக்கு வழிகளை மட்டும் காட்டுவதில்லை சங்கர், வாழும் வாழ்க்கையின் ஆழத்தையும் கற்றுத் தருகின்றன," என்றார்.

​அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த வெள்ளியங்கிரி மலைக்காற்றைப் போலவே என் மனதை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியோடு வைத்திருக்கப் போகிறது என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

நல்லியம் பாளையம் கதை பேசுவோம் -6

மானம் மோடம் போட்டுருக்கு. பண்டம் பாடி ல ஓட்டிட்டு போகோனும்..

இதுல கருப்பாடும் வெள்ளாடும் ஓரியாட்டம் போட்டுட்டு இருக்குது. தொண்டுபட்டி வேற கூட்டாம கிடக்குது என்ற சொற்கள் எங்கள் ஊரில் ஐப்பசி மாதங்களில் கேட்கத் தொடங்கிவிடும். ஒருமுறை தேர்தல் வந்த சமயத்தில் எங்கள் ஊரின் அனைத்துப் பாதைகளையும் சிமெண்ட் சாலையாக மாற்றும் ஆணை அரசிடம் இருந்து வந்தது. எங்களுக்கோ கொண்டாட்டம். ஊரின் அத்தனை சந்துகளிலும் சிமெண்ட் சாலைகள் போடப்பட்டு ஊர் மிக கம்பீரமாய் காட்சியளிக்கத் தொடங்கியது. வேச காலத்தில் (கோடை) எங்கள் ஊரின் கோயில் சிமெண்ட் திண்ணையில் நாங்கள் பலரும் சேர்ந்து குடம் குடமாக நீரூற்றி விடுவோம். மாலை ஆறு மணிக்கு மேல் பெரும்பாலான வீடுகளில் தொலைக்காட்சி இருந்தாலும் எல்லா வீட்டு ஆத்தாக்களும் நடந்து வந்து கோயில் திண்ணையில் அமர்ந்து ஊர்ப் பொதுத் தொலைக்காட்சியில்நாடகம் பார்க்கும் வழக்கத்தை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். டிவியில் நாடகம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். எங்கள் மக்கள் தொலைக்காட்சி கதையை மச்சாண்டார் வீட்டு கதையோடு தொடர்பு படுத்தி மனக் கவலை கொள்வர். எப்போதாவது ஒருமுறை இந்தியா பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் மேட்ச் நடக்கும் போது நாங்கள் ஆத்தாக்களிடம் கெஞ்சி இன்று ஒரு நாள் மட்டும் மேட்ச் பார்க்கிறோம் என்று கேட்டுக் கொண்டிருப்போம். இந்தப் பசங்க மட்ட புடிக்கிற விளையாட்டு பார்த்து பார்த்து வீணா போறாங்க என்று எங்களை வைவார்கள். மக்காநாளு (அடுத்த நாள்) சனிக்கிழமை நாடக போட மாட்டானுங்க. நீங்க புறகு பாருங்கடா என்று கூறுவார்கள். ஆத்தா நாளைக்கு மேட்ச் நடக்காது ஆத்தா இன்னைக்கு மட்டும் தான் என்று நாங்கள் கூறுவோம். உங்களோட அன்னாடும் இதே பொழப்பா போச்சு.

ஏண்டா வெறுமானத்துல யாராச்சும் விளையாடுவாங்களா (அமாவாசை அடுத்த நாள்) போ போய் ஓரமா உட்காருங்க நாளாண்ணிக்கு நீங்க மேட்சு பாருங்க என்று சாமானியமாக எங்களை விட மாட்டார்கள். எட்டு மணிக்கு சன் தொலைக்காட்சியில் செய்தி வாசிப்பார்கள். அதுவரை ஊர்க்கதை பேசிக் கொண்டிருந்த நாடகம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள் எல்லோரும் எழுந்து அவரவர் வீட்டுக்குச் செல்வர். எட்டு மணி வாக்கில் நடந்தும் சைக்கிளிலும் வரும் ஊர்ப் பெரியவர்கள் கோயில் திண்ணையில் அமர்ந்து செய்தி கேட்பார்கள். அப்போது "நிர்மலா பெரியசாமி" சன் தொலைக்காட்சியில் அழகாக செய்தி வாசிப்பார். அவரின் குரல் கேட்கவே ரம்யமாக இருக்கும். மகிழ்ச்சியான செய்திகளை மகிழ்ச்சியோடும் துக்கமான செய்திகளை குரல் கம்மும் நிலையிலும் அழகோடு செய்தி வாசிப்பார். செய்திக்கு நடுவில் விளம்பரம் போடுவார்கள். அதுவரை அமைதியாக செய்தி கேட்டுக் கொண்டிருந்த எங்கள் ஊர் பெரிய கவுண்டர்கள் இந்த சீக்கடி வேற.. என்று தோளில் இருக்கும் துண்டுகளால் வீசுவார்கள். எங்கள் ஊர் பெரிய கவுண்டர்கள் யாரும் அங்கராக்கு (சட்டை) போட்டு நாங்கள் பார்த்ததில்லை. ஏதேனும் நோம்பி நொடி என்றால் வெள்ளாடை அணிவார்கள். அதிலும் அவர்கள் பட்டன் போடுவதற்குள் தடுமாறி போய்விடுவார்கள். பெரும்பாலும் எங்கள் ஊரின் திண்ணையில் அங்கராக்கு அணியாமல் பெரிய கவுண்டர்கள் பேசிக் கொண்டு இருப்பார்கள். ஐப்பசி முகூர்த்தத்தில் கண்ணால ஒன்னு இருக்கு. மாடு கண்ணு எல்லாம் சீக்கிரம் கட்டிப்புட்டு பால் கறந்துட்டு பழைய பாளையம் மண்டபத்துக்கு போகணும் என்று ஒருவர் கூற யார் வூட்டு கண்ணாலம் என்று இன்னொருவர் கேட்பார். அவர் ஒரு ஒறவு முறையைக் கூறுவார். ஓ சரி சரிங்க என்று கதை நீளும். அதற்குள் இடைவேளை முடிந்து விடும். கலைஞர் கருணாநிதி செல்வி ஜெயலலிதா மூப்பனார் ரஜினிகாந்த் ஆகியோர் சார்ந்த அரசியல் செய்திகள் அன்றைய நிலைகளில் தொலைக்காட்சி செய்திகளின் மூலம் பரபரப்பாக பேசப்படும். 8.20 வரை எங்கள் ஊர் பெரியவர்கள் செய்திக் கேட்டு கொண்டிருப்பார்கள். 8.25க்கு விளையாட்டுச் செய்தி ஆரம்பிக்கும் 

 பெரியவர்கள் ஒவ்வொருவராய் மீண்டும் அவரவர் காடு சார்ந்த கதைகளைப் பேசத் தொடங்குவார்கள். அதற்குள் இல்லம் சென்று சமையலை சமைத்து வைத்துவிட்டு பெண்கள் ஊர் திண்ணைக்கு வந்து விடுவார்கள். 

பொதியெ ஏத்தி வண்டியிலே பொள்ளாச்சி சந்தையிலே விருதுநகர் வியாபாரிக்கு சின்னக் கண்ணு-நீயும்

வித்துப் போட்டுப் பணத்தை எண்ணு செல்லக்கண்ணு

சேத்த பணத்தைச் சிக்கனமா செலவு பண்ணப் பக்குவமா

அம்மா கையிலே கொடுத்துப்போடு சின்னக்கண்ணு அவுங்க

ஆறை நூறு ஆக்குவாங்க செல்லக்கண்ணு என்ற பாடல் திடீரென்று ஏதேனும் ஒரு நாள் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பாகும். எந்த ஊட்டுல அம்மா கிட்ட தர்றானுக. பூரா பயலும் பொறுப்பில்லாமல் தான் செலவு பண்றாங்க என்று பெரிய ஆத்தாக்கள் கூற, கொடுத்த காசை பானையில் போட்டு வச்சிருக்கீங்க. அத முதல்ல எடுங்க என்று ஷாப் கார கவுண்டர் லாவகமாக பீடியைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டே கூற சிரிப்பலை எழும்‌ . 

கதை பேசுவோம்.

அறிய வேண்டிய வரலாறு - தஸ்தாவெஸ்கி

                            

உலகின் சிறந்த எழுத்தாளராக அறியப்பட்டு இன்று கொண்டாடப்படும் தஸ்தாவெஸ்கி என்னும் ஆளுமை உருவாக அன்னா என்ற கதாபாத்திரம் அடைந்த அவமானங்களே காரணம் என்றால் நாம் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். 

         நாடு, மொழி, மதம் ஆகியவற்றைக் கடந்து பலராலும் வாசிக்கப்படும் கரம்சோவ் சகோதரர்கள், குற்றமும் தண்டணையும் அசடன் எனப் பல   புகழ் பெற்ற நூல்களை எழுதிய தஸ்தாவெஸ்கி வாழ்வு,  அன்னாவுக்கு முன் - அன்னாவுக்குப் பின் எனக் கூறினால் பொருத்தமாக இருக்கும்.

       சில செயல்கள்  காரணமாக  மிகப்பெரிய கடனில் சிக்கி நீதிமன்ற வழக்கிற்கு ஆளாகிறார் தஸ்தாவெஸ்கி.  நீதிமன்றத்தில் கடும் தண்டனைக்கு ஆளாக நேர்ந்த போது நீதிமன்றம் ஒரு வித்தியாசமான தீர்ப்பை அளித்தது. அந்தத்  தீர்ப்பு என்னவெனில் மூன்று மாதத்திற்குள் ஒரு நாவலை எழுதி அதன் மூலம் கடனை அடைக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்ட தஸ்தாவெஸ்கி , எனக்கு என் எழுத்துகளைத் தட்டச்சு செய்ய ஒரு உதவியாளர் வேண்டும் என்று மட்டும் கேட்டார்.

        அதன்படி அன்னா என்ற பெண்ணை தஸ்தாவெஸ்கிக்கு உதவியாளராக நீதிமன்றம் நியமித்தது. ஆரம்பத்தில் அந்தப் பணியை விருப்பமில்லாமல் செய்த  அன்னா , சில நாட்களில் தஸ்தாவெஸ்கி எழுத்துகளின் மீது பெரும் காதல் கொண்டவராக மாறினார். அவரின் மீது அன்பு செலுத்தி அவரை நேசிக்கலானார்.

             தஸ்தாவெஸ்கியின் கடன்களை அன்னா தன் உடமைகளை விற்று அடைத்தார். கடனில் சிக்கியிருந்த தஸ்தாவெஸ்கியின் இல்லத்திற்குக் கடனாளர்கள் வந்து கடனைக் கேட்கும் போதெல்லாம் அன்னாவே  எதிர் நின்று பதில் கூறினார் .

வீட்டின் இயலாமைச்  சூழல் தஸ்தாவெஸ்கிக்குத் தெரியாமல் அவரை நன்குப் பார்த்துக் கொண்டார். தஸ்தாவெஸ்கி எழுதும் போது அவருக்கு அருகில் எப்போதும் ஒரு கெட்டிலில் தேநீர் இருக்குமாறும் , அந்த அறையை கடன்காரர்கள் யாரும் நெருங்காமலும் பாரத்துக்கொண்டார்.  

வீட்டின் உள்ளேயே அமர்ந்து இரவு பகல் பாராமல் எழுதிக் கொண்டே இருந்த தஸ்தாவெஸ்கி, இல்லத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியாமலேயே எழுதி வந்தார். பலரின் அவமானச் சொற்களை எதிர்கொண்டு பதில் அளித்து அந்த அவமானங்கள் எதுவும் தஸ்தாவெஸ்கியின் எழுத்துப் பணியைப் பாதிக்காதவாறு பார்த்துக்கொண்டார். 

தஸ்தாவெஸ்கி  எழுதியதை அன்னா உரிய முறையில் தட்டச்சு செய்து நூல் வடிவத்திற்கு வர பெரும் முயற்சிகள் பலவற்றை எடுத்தார். எழுபத்தி ஏழு நாட்களில் நூல் பணியை நிறைவு செய்த தஸ்தாவெஸ்கி வெளியே வந்து பார்த்த போது , கேட்ட போது அன்னா சந்தித்த அவமானங்கள் , கடன்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டு அந்த பெரும் எழுத்து மேதை கலங்கி நின்றது. அன்னா அடைந்த அவமானங்களின் ஊக்கம்தான் குற்றமும் தண்டனையும் என்ற நூல்.  குற்றமும் தண்டனையும்  வெளிவந்து பலராலும் விரும்பி வாசிக்கப்பட்டு அவர்களின் ஏழ்மையைப் போக்கியது.

 இரஷ்ய வரலாற்றில்  பல வருடங்கள் ஆனாலும் கொண்டாடப்படும் தஸ்தாவெஸ்கியின் எழுத்துக்குப் பின்னால் அவரது மனைவி   அன்னா  அடைந்த அவமானங்களே ஊக்கமாய் உறுதுணையாய் இருந்தது.

   அன்னா மட்டும் என் வாழ்வில் வராமல் போயிருந்தால் அவமான உலகில் நான்  சிறையிலோ  அல்லது  தற்கொலை செய்தோ இறந்திருப்பேன் என்று கூறிய தஸ்தாவெஸ்கியின் வாழ்க்கை அன்னா அடைந்த அவமானங்களின் பரிசு என்பதை அவரின் வரலாறு பதிவு செய்துள்ளது.

நீங்கள் உங்கள் வாழ்நாளில் கரமசோவ் சகோதரர்கள், சூதாடி, வெண்ணிற உறவுகள், உலகப் புகழ்பெற்ற தஸ்தயேவ்ஸ்கி கதைகள், அசடன், குற்றமும் தண்டனையும், தஸ்தயெவ்ஸ்கி கதைகள், அப்பாவியின் கனவு   நூல்களை அவசியம் வாசித்து விடுங்கள். குற்றமும் தண்டனையும் நூல் என்னை வாசிப்பு அனுபவத்தில் திளைக்கச் செய்தது.  

 

நல்லியம் பாளையம் கதை பேசுவோம் 11. அரச மரம் ,ஆலமரம் , வேப்ப மரம்

அரசமரம்

     நல்லியம் பாளையம் கிராமம் ஐந்திணை அமைப்பில் மருத நிலம் என்னும் தகவமைப்பில் அமைந்துள்ளது. ஊரின் தெற்குப் பக்கத்தில் வாய்க்காலை ஒட்டி பெரிய அரசமரம் ஒன்று அமைந்திருக்கும்.

எங்கள் ஊர் பெரியவர்களை நான் கேட்டிருக்கிறேன். இந்த மரம் எத்தனை ஆண்டுகளாய் உள்ளது என்று. 

     நல்லியம்பாளையம் கிராமத்தில் நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்த போதே இந்த மரம் இது போலவே தான் உள்ளது என்று கூறுவார்கள். 

வாய்க்காலுக்கு தெற்கு பக்கம் உள்ள காட்டில் நாங்கள் கிரிக்கெட் விளையாடிவிட்டு மதிய வெயிலில் நாங்கள் வாய்க்காலைத் தாண்டி வரும்போது எங்களை அறியாமல் நாங்கள் அண்ணாந்து பார்க்கும் அரசமரம் எங்களின் களைப்பைப் போக்கும் போதி மரமாக இருக்கும்.

 அதன் திண்ணையில் நாங்கள் அமர்ந்து கொள்வோம். காற்று சித்திரையிலும் சிலு சிலு என்று எங்கள் மீது வீசும். மகிழ்ந்து அரச மரத்தடியில் அமர்ந்திருப்போம்.

 எங்கள் அரச மரத்தின் அடியில் விநாயகர் சிலை வீற்றிருக்கும். போகும்போதும் வரும்போதும் நாங்கள் எங்களை அறியாமலேயே வணங்கி விட்டு செல்வோம். 

அரச மரத்தை ஒட்டி ஓர் அறை இருக்கும். அந்த அறையில் ஒற்றுமை குழு நண்பர்கள் நற்பணி மன்றம் என்று ஒரு போர்டை பார்த்திருப்போம். 

ஆடு மாடுகளை மேய்த்து விட்டு வருவோர், இரங்கம்பாளையம் சென்று வருவோர், நல்லியம்பாளையம் வழியில் வருவோர் என அனைவரும் அந்த மரத்தடியில் நின்று சற்று நேரம் இளைப்பாறி விட்டு செல்வார்கள். 

அரச மரத்தை எப்போது கடந்து சென்றாலும் பறவைகளின் கீச்சொலி கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும்.

எங்கள் ஊரின் முன்னோர்கள் பார்த்து அரசமரம் இன்று நாங்கள் பார்க்கும் அரசமரம், நாளை அடுத்த தலைமுறை பார்க்கும் அரசமரமாக எப்போதும் கம்பீரமாக உயரமாக வீற்றிருக்கும் அரசமரம் எங்கள் ஊரின் போதிமரம் தான். 

ஆலமரம்

       அரசமரம் அமைந்திருக்கும் இடத்திலிருந்து சற்று கிழக்கு நோக்கி சென்றால் வாய்க்கால் சற்று வளைவாகச் செல்லும் ஓர் இடம் வரும். அந்த இடத்தில் அரச மரத்திற்கு நிகராக எங்கள் ஊரின் ஆலமரம் வீற்றிருக்கும்.

 கோடையானாலும் குளிரானாலும் நாங்கள் இல்லத்திலிருந்து துணிகளை எடுத்துக்கொண்டு அந்த ஆலமரத்தின் அடியில் வளைவில் சலசலவென்று ஓடும் வாய்க்கால் நீரில் குளித்து மகிழ்ந்து குளிர்ச்சி அடைவோம்.

 ஆலமரத்தின் விழுதுகள் வாய்க்காலை ஒட்டி தவழ்ந்திருக்கும். ஆலமரத்தின் விழுதுகள் நிலத்தை நோக்கி வந்து அதன் தூண்களாய் வளர்ந்திருக்கும்.

 சிறுவயதில் விவரம் புரியாமல் எப்படி மரத்தின் மேலிருந்து மண்ணுக்குள் விழுது செல்கிறது என்று செந்தில் கவுண்டமணி காமெடி போல ஆராய்வோம். பக்கத்து தோட்டத்தில் பப்பாளி பழம் பறித்து வந்து ஆல மர நிழலில் அமர்ந்து சாப்பிட்டு மகிழ்வோம்.

 இப்போது போல எங்களுக்கு அன்று கைக்கடிகாரம் எதுவும் இல்லை. ஆல மர நிழலில் கோடை வெயிலில் குதூகலமாய் வளைந்து நெளிந்து ஓடும் வாய்க்காலில் குளித்து குளித்து மகிழ்ந்தோம்.

 ஆலமரத்தில் சிறுசிறு பழங்கள் இருப்பதால் அந்த மரத்தில் எப்போதும் பறவைக் கூட்டங்கள் உற்சாகமாய் கத்திக் கொண்டே இருக்கும். வாய்க்காலில் எங்கள் சத்தம் , மரத்தில் பறவைகளின் சத்தம் என எப்போதும் மகிழ்ச்சி தாண்டவம் ஆடும்.

ஊருக்குச் செல்லும்போதெல்லாம் அந்த இடத்தை சென்று பார்த்து வர வேண்டும் என்று எண்ணுவேன். ஏனோ செல்ல இயல்வதில்லை. அடுத்த முறை ஊருக்குச் செல்லும் போது ஆலமர வாய்க்காலுக்கு எனது மகனையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். 

வேப்ப மரம் 

            எங்கள் ஊரின் நடுநாயகமாக ஊரின் மத்தியில் ஒரு வேப்பமரம் இருக்கும். 

அந்த வேப்ப மரத்தின் அடியில் பெருமாள் கோயில். 

மரத்தின் அடியில் ஒரு திண்ணை இருக்கும். அந்த வீட்டில் நாங்கள் நெடுங்காலம் குடியிருந்தோம். குளிர்ச்சியான வேப்ப மரத்தின் காற்று எப்போதும் எங்களை புத்துணர்வாக வைத்திருக்கும். 

 ஊரில் உள்ள வயதான தாத்தா பாட்டிகள் வேப்ப மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து கதை பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். எவ்வளவு வெயில் அடித்தாலும் வேப்ப மரத்தின் அடியில் இருக்கும் திண்ணை எப்போதும் நிழலாக இருக்கும். எங்கள் ஊரில் சைவம் வைணவம் என்ற பாகுபாடு எதுவும் இல்லை. ஆனால் எங்கள் ஊர் மக்கள் மாரியம்மனையும் விநாயகரையும் பெருமாள் தெய்வத்தையும் வணங்கி மகிழ்கிறார்கள். வைகுண்ட ஏகாதசி நாள் அன்று அந்த பெருமாள் கோயில் திருவிழா கோலம் கொண்டிருக்கும். பிரசாதம் தருவார்கள். உண்டு மகிழ்ந்து ஓடி விளையாடுவோம். 

 

நல்லியம்பாளையம் கிராமத்தின் அரச மரம் ஆலமரம் வேப்பமரம் மூன்றும் எப்போதும் நீங்காத நினைவுகளை எங்களுக்குள் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் வைத்திருக்கிறது. காலங்கள் பல மாறினாலும் இன்னும் சில அரச மரங்கள் ஊருக்குள் நடப்பட வேண்டும். 

ஏனெனில் ஊரின் பண்பாட்டை மரங்கள் தான் அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்லும் என என் ஊரின் முன்னோர்கள் கூறிய சொற்கள் இன்றும் நினைவில் வந்து செல்கிறது. 

எங்கள் பால்ய காலம் மரங்களைச் சுற்றி வாய்க்காலைச் சுற்றி கிணறுகளைச் சுற்றி காடு மேடுகளைச் சுற்றி வயல் வரப்புகளைச் சுற்றி வலம் வந்த நினைவுகள் என்றும் நீங்கா நினைவுகள்.