ஒரு கோடி கனவு - ஹர்சத்மேத்தா, சுசேதா தலால்

1992-ல் தலால் தெருவில் எல்லோருக்கும் ஒரு கடவுள் இருந்தார். அவர் பெயர் ஹர்ஷத் மேத்தா. அவர் 15,000 சதுர அடி பங்களாவில் வசித்தார். டொயோட்டா லெக்ஸஸ் கார் வைத்திருந்தார். பத்திரிகைகள் அவரை "Big Bull", Share Market ன் அமிதாப் பச்சன் என்று எழுதின.

யாருக்கும் அவரைக் கேள்வி கேட்க தைரியம் இல்லை. ஒருவரைத் தவிர.

அவர் பெயர் சுசேதா தலால். டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவின் ஒரு இளம் நிருபர். வயது 30 கூட இல்லை. பங்குச் சந்தை பற்றி எழுதும் ஒரு சில பெண்களில் அவரும் ஒருவர்.

சுசேதாவுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. ஹர்ஷத்திடம் எப்படி இவ்வளவு பணம்?அவர் சம்பளம் வாங்கும் பணியாளர்தான். ஒரு பணியாளர்க்குத் தினமும் 100, 200 கோடி எப்படி வரும்? வங்கிகள் தங்கள் கஜானா பணத்தை ஒரு மனிதரிடம் எப்படி கொடுக்கும்?

சுசேதா தன் சோர்ஸ்களை தொடர்பு கொண்டார். SBIயில் ஒரு அதிகாரி மெதுவாகச் சொன்னார், "மேடம், எங்க SGL கணக்கில் பெரிய மைனஸ் இருக்கு"SGL என்றால் Subsidiary General Ledger. RBI-யில் வங்கிகளின் பத்திரங்கள் இருக்கும் கணக்கு. அதில் ஒரு வங்கியின் பத்திரம் குறைந்தால், அது பத்திரத்தை விற்றுவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆனால் SBI-யின் பதிவேட்டில் பத்திரம் குறையவில்லை, ஆனால் பணம் போய்விட்டது. அதற்குப் பதில் கையில் BR மட்டும் இருந்தது.

சுசேதா தன் உதவியாளர் தேபாசிஸ் பாசுவுடன் சேர்ந்து கணக்குகளைத் தோண்டினார்.

அவர்களுக்கு கிடைத்த முதல் க்ளூ, ஒரு செக். ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் இந்தியா, ஹர்ஷத் மேத்தாவுக்கு கொடுத்த 100 கோடி செக். அந்த செக்கின் பின்புறத்தில் ஹர்ஷத்தின் கையெழுத்து. அந்த பணம் நேராக பாங்க் ஆஃப் கராட்-ல் இருந்த ஹர்ஷத்தின் தனிப்பட்ட கணக்கிற்குப்  போயிருந்தது. ஒரு அரசு வங்கியின் பணம், ஒரு தனி நபரின் கணக்கில் எப்படி போகும்? 

சுசேதா இன்னும் ஆழமாக போனார். ஹர்ஷத்தின் கார் டிரைவர், ஆபிஸ் பையன், வங்கி கிளார்க் என்று சிறு சிறு ஆட்களிடம் பேசினார். ஒரு உண்மை தெரிந்தது . ஹர்ஷத் மட்டும் அல்ல, முழு அமைப்பும் இதில் இருந்தது.

நேஷனல் ஹவுசிங் பேங்க், பாங்க் ஆஃப் கராட், பாங்க் ஆஃப் அமெரிக்கா  இவற்றின் சில அதிகாரிகள் ஹர்ஷத்திற்கு BRகளை விலைக்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஹர்ஷத் அவர்களுக்கு கமிஷனும், வெளிநாட்டுப் பயணமும் கொடுத்திருக்கிறார்.ஏப்ரல் 20, 1992. சுசேதா தனது எடிட்டரிடம் போனார். "சார், 500 கோடிக்கு மேல் மோசடி நடந்திருக்கிறது. ஹர்ஷத் மேத்தா இதில் இருக்கிறார்" என்றார்.

எடிட்டர் பயந்தார். "சுசேதா, அவர்  பெரிய ஆள். ஆதாரம் இல்லாமல் எழுதினால் நம் பத்திரிகை மீது வழக்கு வரும். பம்பாயின் பாதி பணக்காரர்கள் அவர் நண்பர்கள்"

சுசேதா சொன்னார், "என்னிடம் ஆதாரம் இருக்கிறது. SBIயின் செக் நகல் இருக்கிறது"

ஏப்ரல் 23, 1992 காலை 6 மணி. டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவின் முதல் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய செய்தி, ஆனால் தலைப்பு பெரிய வெடிகுண்டு.

"Harshad Mehta involved in Rs 500 crore securities scam, SBI officials say"

அன்று காலை 10 மணிக்கு பங்குச்சந்தை திறந்தது. Sensex 120 புள்ளிகள் கீழே விழுந்தது. மக்கள் பீதியில் விற்க ஆரம்பித்தார்கள்.ஹர்ஷத் தனது வோர்லி வீட்டில் இருந்து தொலைக்காட்சி பார்த்தார். அவர் நண்பர்களுக்குப் போன் செய்தார். யாரும் எடுக்கவில்லை.

அன்று மாலை ஹர்ஷத் ஒரு பத்திரிகையாளர் கூட்டத்தை கூட்டினார். "இது சதி. என்னை வீழ்த்த பார்க்கிறார்கள். நான் வங்கிகளுக்குப் பணம் கொடுக்க வேண்டியது இல்லை, வங்கிகள் தான் எனக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டும்" என்றார். யாரும் நம்பவில்லை.

அடுத்த சில நாட்களில் சுசேதா அடுத்தடுத்து கட்டுரைகள் எழுதினார். ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் ஒரு புது வங்கி. ஒரு புது போலி BR. கணக்கு 500 கோடியில் இருந்து 2000 கோடி, 4000 கோடி என்று ஏறியது.

ஜூன் மாதம் அரசாங்கம் ஜானகிராமன் குழுவை அமைத்தது. RBIயின் துணை கவர்னர் ஜானகிராமன் தலைமையில் விசாரணை. அந்த குழுவின் முன் ஹர்ஷத் வரவழைக்கப்பட்டார்."நீங்கள் வங்கிப் பணத்தை எடுத்தீர்களா?" என்று கேட்டார்கள்.

ஹர்ஷத் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "நான் எடுக்கவில்லை, அவர்கள் கொடுத்தார்கள். நான் கேட்டபோதெல்லாம் கொடுத்தார்கள். ஏன் கொடுத்தார்கள் என்று அவர்களை கேளுங்கள்"இது தான் இந்த மோசடியின் மிகப்பெரிய உண்மை. திருடன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல, பூட்டை திறந்து வைத்திருந்தவனும் குற்றவாளி தான்.

சுசேதா தலால் அந்த பூட்டு திறந்திருப்பதை உலகிற்கு காட்டினார். அவர் இல்லை என்றால் இந்த மோசடி இன்னும் பல ஆயிரம் கோடிகளுக்கு போயிருக்கும். ஒரு வேளை இன்று வரையிலும் தொடர்ந்திருக்கலாம்.

அவர் அந்தச் செய்தியை எழுதியதால் அவருக்கு என்ன கிடைத்தது? மிரட்டல்கள். தலால் தெருவின் பெரும் புள்ளிகள் அவரைத் தொலைபேசியில் மிரட்டினார்கள். "உன் வேலையை பார்" என்றார்கள். ஆனால் அவர் நிற்கவில்லை.

இன்று நாம் பங்குச் சந்தையில் பார்க்கும் DEMAT கணக்கு, NSE என்ற புது பங்குச் சந்தை, வங்கிகளின் டிஜிட்டல் SGL  இவை எல்லாம் சுசேதா தலாலின் அந்த ஒரு கட்டுரையால் வந்தது.

வங்கி அமைப்பு தன்னை சரி செய்து கொண்டது.ஆனால் சாமானியன்? 1992ல் பங்கு சந்தையில் பணத்தைப் போட்டு இழந்த அந்த நடுத்தர குடும்பங்கள்? அவர்கள் கதை என்ன ஆனது?Black Mondayயில் சாமானியனுக்கு என்ன நடந்தது? 

அடுத்த அத்தியாயத்தில்.....

ஒரு கோடி கனவு 4.BR என்னும் காகிதம்

ஏப்ரல் 22, 1992.  பம்பாய், ஸ்டேட் பேங்க் ஆப் இந்தியா தலைமை அலுவலகம்.

ஒரு ஜூனியர் அதிகாரி தன் மேலாளரிடம் ஓடி வந்தார். அவர் கையில் ஒரு கட்டு காகிதம்.

"சார், நம்ம கையில் 1000 கோடிக்கு BR இருக்கு. ஆனால் டெல்லி SGL-ல் நமக்கு ஒரு பத்திரம் கூட இல்லை"

மேலாளருக்கு வியர்த்தது. BR என்றால் Bank Receipt. "என்னிடம் உனக்கான அரசாங்க பத்திரம் இருக்கிறது" என்பதற்கான ரசீது. ஆனால் பத்திரம் இல்லை என்றால்? அந்த BR வெறும் காகிதம். 

அந்த நொடியில் தான் இந்திய வங்கித்துறையின் மிகப்பெரிய பொய் வெளிச்சத்திற்கு வர ஆரம்பித்தது. அந்த பொய்யின் பெயர் தான் ஹர்ஷத் மேத்தா மாடல்.

கொஞ்சம் பின்னோக்கி போவோம்.

1991. மும்பையில் இரண்டு உலகங்கள் இயங்கின. ஒன்று தலால் தெரு, இன்னொன்று பாம்பேயின் வங்கிகள் நிறைந்த கோட்டை பகுதி. இரண்டுக்கும் இடையே பாலமாக இருந்தவர்கள் புரோக்கர்கள்.

வங்கிகளுக்கு இடையே தினமும் ஒரு விளையாட்டு நடக்கும். பெயர் Ready Forward.

 உங்களிடம் தங்க நகை இருக்கிறது, என்னிடம் பணம் இருக்கிறது. நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், "இந்த நகையை 15 நாள் வைத்துக்கொள், 1 லட்சம் கொடு, 15 நாள் கழித்து 1 லட்சத்து 2 ஆயிரமாக திருப்பி கொடுத்து நகையை வாங்கிக்கொள்கிறேன்" - இது தான் RF Deal. வங்கிகளில் நகைக்கு பதில் அரசாங்க பத்திரம்.

பிரச்சனை என்னவென்றால், அந்த பத்திரம் டெல்லியில் RBI பெட்டகத்தில் இருக்கிறது. அதை மும்பைக்கு கொண்டு வர ஒரு வாரம் ஆகும். ஆனால் பணம் இன்றே வேண்டும். வங்கிகள் என்ன செய்தன?

ஒரு குறுக்கு வழி. "பத்திரம் என்னிடம் இருக்கிறது, பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன்" என்று ஒரு சீட்டு எழுதி கொடுத்தார்கள். அது தான் BR. இது ஒரு ஜென்டில்மேன் வாக்குறுதி. நீங்கள் என்னை நம்ப வேண்டும், நான் உங்களை நம்ப வேண்டும்.

இந்த நம்பிக்கையின் மீது தான் ஹர்ஷத் ஒரு மாளிகையை கட்டினார்.

மாயாஜாலம் எப்படி நடந்தது?

பாங்க் A-க்கு 100 கோடி தேவை. பாங்க் B-யிடம் 100 கோடி உபரி இருக்கிறது.  ஹர்ஷத் நடுவில் வருகிறார்.

பாங்க் B, ஹர்ஷத்திடம் சொல்கிறது, "இந்த 100 கோடியை பாங்க் A-க்கு கொடு, அவர்களிடமிருந்து BR வாங்கி வா"

பாங்க் B ஹர்ஷத்திற்கு 100 கோடிக்கான செக் கொடுக்கிறது. ஆனால் அந்த செக் யார் பெயருக்கு? "A/C Payee" என்று இருக்க வேண்டும். ஹர்ஷத் என்ன செய்தார்? வங்கி அதிகாரிகளுடன் சேர்ந்து அந்த செக்கை தன் கணக்கில் போட்டார்.

இப்போது 100 கோடி ஹர்ஷத்தின் கையில். அவர் பாங்க் A-க்கு போகவில்லை. நேராக தலால் தெருவுக்குப் போனார். ACC, Sterlite, Videocon பங்குகளை வாங்கி குவித்தார்.

பாங்க் B கேட்கும் போது, ஒரு BR-ஐ நீட்டுவார். "இதோ, பாங்க் A கொடுத்த BR". அந்த BR எப்படி வந்தது? இரண்டு வழி.

போலி BR  அவரே பிரிண்ட் செய்தது. பாங்க் ஆஃப் கராட்-ன் லெட்டர் ஹெட், ரப்பர் ஸ்டாம்ப் எல்லாம் அவரிடமே இருந்தது. பாங்க் A-க்கு தெரியாமல் பாங்க் Aயின் பெயரில் BR அடித்தார்.

 பாங்க் ஆஃப் கராட் போன்ற சிறு வங்கிகளின் மேலாளர் சொல்வார், "என்னிடம் பத்திரம் இல்லை, ஆனால் BR வேண்டுமென்றால் தருகிறேன், 1 லட்சம் கமிஷன் கொடு". ஹர்ஷத் கொடுப்பார்.

இப்போது பாங்க் B-க்கு ஒரு காகிதம் கிடைத்தது, ஹர்ஷத்திற்கு 100 கோடி கிடைத்தது.

15 நாள் கழித்து என்ன ஆகும்? பாங்க் B-க்கு பணம் திரும்ப வேண்டுமே? ஹர்ஷத் என்ன செய்தார்? பாங்க் C-யிடம் போய் இன்னொரு 100 கோடி வாங்கி, பாங்க் B-க்கு கொடுத்து விடுவார். அது ஒரு சுழல். பணம் சுழன்று கொண்டே இருந்தது.

சக்கரம் சுழலும் வரை எல்லாம் நல்லது தான். பங்கு விலை ஏறியது. ACC 200-லிருந்து 9000 ஆனது. மக்கள் ஹர்ஷத்தை கடவுளாகப் பார்த்தார்கள்.

ஆனால் ஒரு நாள் பாங்க் B, "எனக்கு பத்திரம் வேண்டும், BR வேண்டாம்" என்று கேட்டால்? அன்று தான் விளையாட்டு முடியும்.

அது தான் ஏப்ரல் 22-ல் நடந்தது. SBI கணக்கை சரிபார்த்தது. கையில் BR இருக்கிறது, பத்திரம் இல்லை. பணம் எங்கே? ஹர்ஷத்தின் பங்குகளில்.

ஏப்ரல் 23 காலை, சுசேதா தலாலின் கட்டுரை வந்ததும், பீதி தொடங்கியது. ஒவ்வொரு வங்கியும் "என்னுடைய BR உண்மையானதா?" என்று சரிபார்க்க ஆரம்பித்தது. 70% BR போலி என்று தெரிந்தது.

ஹர்ஷத்தின் பங்குகளை விற்க முயன்றார்கள். வாங்க ஆள் இல்லை. சந்தை சரிந்தது. சாதாரண மனிதன் வாங்கிய 4500 புள்ளியில் வாங்கிய பங்கு, 2500 ஆனது.

இதில் வில்லன் ஹர்ஷத் மட்டுமா?  ஒரு செக்கைத் தன் பெயரில் மாற்ற அனுமதித்த வங்கி அதிகாரிகள், "ஹர்ஷத் ஜெயிக்கிறான், நாமும் ஜெயிக்கலாம்" என்று கண்ணை மூடிய முதலீட்டாளர்கள் . எல்லோருக்கும் ஒரு பங்கு.

ஹர்ஷத் ஒரு விஷயம் சொன்னார், "இந்த அமைப்பில் விரிசல் இருந்தது, நான் விரலை வைத்தேன். விரிசலை அடைக்காமல் என் விரலை மட்டும் குற்றம் சொல்கிறீர்கள்"

 

3 .ஒரு சாதாரண மனிதனின் அசாதாரண பயணம்

ஹர்ஷத் ஷாந்திலால் மேத்தாவை பலர் Big Bull என்று தான் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த பெயருக்கு பின்னால் இருந்த மனிதன், ஒரு மிகச்சாதாரண நடுத்தர குடும்பத்தில் இருந்து வந்தவன்.

1954 ஜூலை 29-ல் குஜராத் மாநிலம் ராஜ்கோட்டில் ஒரு ஜைன குடும்பத்தில் பிறந்தார். அப்பா ஷாந்திலால் மேத்தா ஒரு சிறு தொழில் செய்பவர். அம்மா ரசிலாபென் இல்லத்தரசி. பணம் அதிகம் இல்லாத, ஆனால் கனவுகளுக்கு பஞ்சம் இல்லாத குடும்பம்.

ஹர்ஷத்திற்கு சிறு வயதிலேயே குடும்பம் மும்பைக்கு குடிபெயர்ந்தது. மும்பையின் கந்திவாலி பகுதியில் உள்ள ஒரு சிறிய இல்லத்தில் வாழ்க்கை. பம்பாய் எல்லோருக்கும் வாய்ப்புகளை கொடுக்கும் நகரம், ஆனால் வாய்ப்பைப் பிடிக்க கடுமையாக உழைக்க வேண்டும் என்பதை அந்த  வாழ்க்கை அவருக்கு சொல்லி கொடுத்தது.

ஹர்சத்மேத்தா படிப்பில் சராசரிக்கும் மேல். லாலா லஜ்பத்ராய் கல்லூரியில் பி.காம் படித்தார். படிக்கும் போதே குடும்பத்திற்காக வேலை செய்ய வேண்டிய நிலை. முதல் வேலை, ஒரு துணிக்கடையில் சேல்ஸ்மேன். பின்னர் சில காலம் ஒரு சிமெண்ட் கம்பெனியில் கிளார்க். விற்பனை பிரதிநிதியாக காப்பீடு விற்றது, வைரம் பட்டை தீட்டும் வேலை என்று பல வேலைகள்.

அவருக்கு பணத்தின் மீது இருந்த ஆர்வம், சிறு வயதிலேயே புரிந்தது. பணம் எப்படி வேலை செய்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்ள விரும்பினார்.

1980-களின் தொடக்கத்தில் தான் அவர் வாழ்க்கை திரும்பியது. பம்பாயில் உள்ள   நிறுவனமான P. Ambalal-ல் கீழ்நிலை எழுத்தராக சேர்ந்தார். அங்கே தான் முதன்முதலில் பங்குச்சந்தை என்றால் என்ன என்று பார்த்தார்.

அப்போது பங்குச்சந்தை இன்று போல இல்லை. கணினி இல்லை, டிவி சேனல்கள் இல்லை. ஒரு பெரிய ஹாலில், மர வளையத்திற்குள் நின்று கொண்டு புரோக்கர்கள் கத்தி கத்தி வியாபாரம் செய்வார்கள். ஒரு தகவல், ஒரு வதந்தி, ஒரு பெரிய ஆள் வாங்குகிறார் என்ற செய்தி போதும், ஒரு பங்கின் விலை மணிக்கணக்கில் இரட்டிப்பாகும்.

ஹர்ஷத் அந்த கூச்சலைக் கவனித்தார். மற்றவர்கள் விலையைக் கவனித்த போது, அவர் மனிதர்களைக் கவனித்தார். சந்தை எப்போது பயப்படுகிறது, எப்போது பேராசைப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டார். இதை வைத்து ஒரு கோடி ரூபாய் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பதே அவரின் ஆசை.அதுதான் அவரின் கனவு.

சில ஆண்டுகளில் அவர் தனியாக  தொழில் தொடங்கினார். பெயர் GrowMore Investments. அலுவலகம் சிறியது தான். ஆனால் அவரது நம்பிக்கை பெரியது.

அவரது முதல் பெரிய வெற்றி, 1986-ல். லார்சன் & டூப்ரோ நிறுவனத்தின் பங்கை அவர் வாங்கி குவித்தார். ரிலையன்ஸ் குழுமம் அந்த நிறுவனத்தை கைப்பற்ற போகிறது என்ற தகவல் அவருக்குக் கிடைத்தது. அந்த தகவலை வைத்து அவர் செய்த முதலீடு அவருக்கு பெரும் லாபத்தை கொடுத்தது.

அதன் பிறகு அவர் பின்னால் திரும்பி பார்க்கவில்லை.

1988-ல் அவர் ஜோதி பஸ்ராவிடம் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார், "நான் பங்குகளை வாங்குவதில்லை, நிறுவனங்களின் எதிர்காலத்தை வாங்குகிறேன்".

அவரது வாழ்க்கை முறை மாறியது. கந்திவாலி சாளில் இருந்து மடோனாவில் கடலை பார்த்த பெரிய பங்களா. அப்போதைய விலையில் 15 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய Lexus கார். அமெரிக்காவில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட Toyota Corolla. மும்பையில் அந்த கார்கள் இருந்தது இரண்டே பேரிடம் தான் - ஒருவர் ஹர்ஷத், இன்னொருவர் சச்சின் டெண்டுல்கர்.

பத்திரிகைகள் அவரைக் கொண்டாடின. Business Today இதழ் அவரை அட்டைப்படத்தில் போட்டு "Stock Market's Big Bull is charging" என்று எழுதியது.

ஆனால் இந்த வெற்றிக்கு இன்னொரு பக்கமும் இருந்தது. ஹர்ஷத் தனியாக சம்பாதிக்கவில்லை. அவரை நம்பி நூற்றுக்கணக்கான சிறு முதலீட்டாளர்கள், அவர் வாங்கும் பங்கையே வாங்கினார்கள். அவர் வாங்குகிறார் என்றால் அதில் ஏதோ இருக்கிறது என்று நம்பினார்கள். இது தான் பின்னர் Herd Mentality என்று அழைக்கப்பட்டது.

அவரது தம்பி அசோக் மேத்தா, எப்போதும் அவருடன் நிழல் போல இருந்தார். அண்ணனின் நம்பிக்கை, தம்பியின் கணக்கு வழக்கு என்று இருவரும் ஒரு அணியாக வேலை செய்தார்கள்.

1990 வாக்கில் ஹர்ஷத் பம்பாய் பங்குச்சந்தையில் ஒரு பெயர் அல்ல, ஒரு உணர்வாக மாறியிருந்தார். அவர் வருகிறார் என்றால் சந்தை உயரும். அவர் விற்கிறார் என்றால் சந்தை விழும்.

ஒரு சாதாரண குடும்பத்தில் இருந்து வந்த ஒருவன், இந்தியாவின் நிதி தலைநகரத்தின் விதியை தீர்மானிக்கும் இடத்திற்கு வந்தது எப்படி?

அதற்கு பதில், அவரது திறமை மட்டும் அல்ல. அவருக்குக் கிடைத்த சூழலும் தான். 1991-ல் இந்தியா தன் பொருளாதார கதவைத் திறந்த போது, அந்த கதவு வழியாக வந்த புதிய பணம், புதிய நம்பிக்கை, புதிய கண்காணிப்பு இல்லாத அமைப்பு இவை அனைத்தும் ஒரு தனி மனிதனின் உயரத்திற்கு ஏணியாக மாறியது.

ஹர்ஷத் ஏறினார். மிக வேகமாக ஏறினார். ஆனால் ஏணி ஆடிக்கொண்டிருந்தது என்பதை அவர் மறந்துவிட்டார்.

1991- லைசென்ஸ் ராஜ் சட்டம் நீக்கப்பட்டு இந்தியா மாறிய ஆண்டு

அத்தியாயம் 2 : 

1991 -லைசன்ஸ்ராஜ் நீக்கப்பட்ட ஆண்டு 

இந்தியா மாறிய ஆண்டு

1991 ஜூன் மாதத்தின் ஒரு காலை. டெல்லி நார்த் பிளாக்கில் உள்ள நிதி அமைச்சகத்தின் அலுவலகத்தில் ஒரு ஃபைல் நீட்டப்பட்டது. அதில் இருந்த ஒரு எண், ஒரு தேசத்தின் தூக்கத்தை கெடுக்க போதுமானதாக இருந்தது.

இந்தியாவின் கையிருப்பில் வெறும் 1.2 பில்லியன் டாலர். அதாவது இன்னும் பதினைந்து நாட்களுக்கு மட்டுமே நாம் வெளிநாட்டில் இருந்து பொருட்கள் வாங்க முடியும். அதற்குப் பிறகு நாடு ஸ்தம்பித்து விடும்.

இந்த நிலை ஏன் வந்தது? ஒரு காரணம் இல்லை. மூன்று புயல்கள் ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது போல இருந்தது.

முதல் புயல், வளைகுடா போர். சதாம் உசேன் குவைத்துக்குள் நுழைந்ததும், கச்சா எண்ணெய் விலை விண்ணை தொட்டது. இந்தியா போன்ற எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாட்டிற்கு அது பெரும் சுமை.

இரண்டாவது, அந்தப் போரினால் குவைத்தில் வேலை செய்த லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் வெளியேறினார்கள். அவர்கள் மாதாமாதம் அனுப்பிய அந்நிய செலாவணி நின்று போனது.

மூன்றாவது, 

எண்பதுகளில்   அரசாங்கம் தன் வருமானத்தை விட அதிகமாக செலவு செய்து, வெளிநாட்டில் கடன் வாங்கி சமாளித்தது.

இப்போது கடன் கொடுத்தவர்கள் கதவை தட்டினார்கள். கையில் பணம் இல்லை.

அப்போது தான் அந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது, இன்றும் பலருக்கு மறக்க முடியாத முடிவு. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் கருவூலத்தில் இருந்த 47 டன் தங்கம், பெட்டி பெட்டியாக பேக் செய்யப்பட்டு, இரவோடு இரவாக விமானத்தில் லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்டது. பேங்க் ஆப் இங்கிலாந்திடம் அடமானம் வைத்து 405 மில்லியன் டாலர் வாங்கப்பட்டது.

ஒரு சுதந்திர தேசம் தன் தங்கத்தை அடமானம் வைத்த வரலாறு அது.

இந்த இருளில் தான் இரண்டு மனிதர்கள் டெல்லியில் கைகோர்த்தார்கள். புதிதாக பிரதமரான P.V. நரசிம்ம ராவ், மிகவும் அமைதியான, யாரும் எதிர்பாராத ஒருவரை தன் நிதி அமைச்சராக அழைத்தார். மன்மோகன் சிங்.

ஜூலை 24, 1991. மன்மோகன் சிங் தனது முதல் பட்ஜெட்டை தாக்கல் செய்தார். அவர் உரையை விக்டர் ஹ்யூகோவின் ஒரு வரியுடன் தொடங்கினார்  "எந்த சக்தியாலும் வருவது தடுக்க முடியாத ஒரு கருத்தின் நேரம் வந்துவிட்டது".

அன்று அவர் மூன்று கதவுகளை திறந்தார்.

முதல் கதவு, ரூபாயின் மதிப்பு. இரண்டு நாட்களில் 18 சதவீதம் குறைக்கப்பட்டது. இதனால் வெளிநாட்டுக்கு பொருட்களை விற்பது லாபகரமானது.

இரண்டாவது கதவு, லைசென்ஸ் ராஜ். ஒரு தொழிற்சாலை தொடங்க 80 மேஜைகளில் கையெழுத்து வாங்க வேண்டிய முறை ஒழிக்கப்பட்டது. தொழில் செய்ய அரசாங்கத்தின் அனுமதி வேண்டாம், தொழில் செய்பவனின் திறமை போதும் என்ற நிலை வந்தது.

மூன்றாவது கதவு தான் நம் கதைக்கு மிக முக்கியமானது. பம்பாய் பங்குச்சந்தையின் கதவு. வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் இந்திய பங்குச்சந்தையில் முதலீடு செய்யலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

டெல்லியில் இந்த முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போது, பம்பாயில் தலால் தெருவில் வேறு ஒரு உற்சாகம் கிளம்பியது.

பல ஆண்டுகளாக 1000 புள்ளிகளை சுற்றியே வந்த சென்செக்ஸ், திடீரென்று ஓட ஆரம்பித்தது. ஏப்ரல் 1991-ல் 1000-ஆக இருந்தது, ஏப்ரல் 1992-ல் 4500-ஐ தொட்டது. ஒரே வருடத்தில் நான்கரை மடங்கு வளர்ச்சி.

மக்கள் கேட்டார்கள், இது உண்மையான வளர்ச்சியா? அல்லது யாரோ ஊதி பெரிதாக்கும் பலூனா?

உண்மை என்னவென்றால், இரண்டும் கலந்திருந்தது. ஒரு பக்கம் இந்தியா மாறப்போகிறது என்ற உண்மையான நம்பிக்கை சந்தைக்கு வந்தது. இன்னொரு பக்கம், அந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி, வங்கி அமைப்பில் இருந்த ஓட்டை வழியாக ஆயிரக்கணக்கான கோடிகள் சந்தைக்குள் பாய்ந்தது.

அரசாங்கம் பொருளாதாரத்தை திறந்த வேகத்தில், வங்கிகளைக் கண்காணிக்கும் முறையை திறக்கவில்லை. வங்கிகள் தங்களுக்குள் பத்திரங்களை விற்க பயன்படுத்திய BR என்ற காகித ரசீது முறை, எந்த கணினியிலும் பதிவாகாமல், வெறும் நம்பிக்கையில் இயங்கியது.

அந்த நம்பிக்கையின் இடைவெளியில் தான் ஒரு பெரும் மோசடி வளர்ந்தது.

ஆக, 1991 என்பது ஒரே ஒரு கதை அல்ல. அது இரண்டு கதைகளின் தொடக்கம். ஒன்று, ஒரு தேசம் விழுந்து எழுந்த கதை. இன்னொன்று, அந்த எழுச்சியின் நிழலில் ஒரு மனிதன் மிகப்பெரிய வலையை பின்னிய கதை.

அந்த வலை எப்படி பின்னப்பட்டது ...அத்தியாயம் மூன்றில்...

ஒரு கோடி கனவு - ஹர்சத்மேத்தா எ(வி)ழுந்த கதை

அத்தியாயம் 1 : 

பங்குச்சந்தையின் Big Bull

*23 ஏப்ரல் 1992. மதியம் 2:15 மணி.*

டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா பத்திரிகையின் மும்பை அலுவலகத்தில் ஒரு தொலைபேசி ஒலித்தது.

"மேடம், ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் இந்தியாவில் 500 கோடி காணவில்லை."

எதிர்முனையில் இருந்தது சுசேதா தலால். அவர் அன்று ஒரு சாதாரண பத்திரிகையாளர். அந்த ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு, இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாற்றையே மாற்றப்போகிறது என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரியாது.

அதே நேரம், தலால் தெருவில் இருந்து 2 கிலோமீட்டர் தொலைவில், வொர்லியில் உள்ள ஒரு பங்களாவில்...

ஹர்ஷத் மேத்தா தனது 15 லட்சம் மதிப்புள்ள Lexus காரில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தார். வீட்டின் முன் 5 கார்கள். உள்ளே குளிரூட்டப்பட்ட அறையில், தொலைபேசிகள் ஓயாமல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. அன்று அவர் பம்பாயின் கடவுள். Big Bull.

ஒரே நகரம். ஒரே நேரம். இரண்டு வெவ்வேறு உலகங்கள். ஒன்று உச்சம். இன்னொன்று அந்த உச்சத்தை சரிக்க வரும் புயலின் முதல் தூறல்.

யார் இந்த ஹர்ஷத் மேத்தா?

1960-களில் ராஜ்கோட்டில் இருந்து பம்பாய்க்கு பிழைப்புக்காக வந்த ஒரு சாதாரண குடும்பத்தின் மூத்த மகன். கந்திவிலியில் ஒரு சிறிய வீடு. கல்லூரி முடித்துவிட்டு 8 வருடம் வேலை தேடிய இளைஞன். சேல்ஸ்மேன், அலுவலக உதவியாளர் என்று பல வேலைகள்.

1984-ல் தான் அவர் பங்குச்சந்தை புரோக்கர் ஒருவரிடம் உதவியாளராக சேர்ந்தார்.

அங்கே தான் அவர் ஒன்றை கவனித்தார்.

இந்தியாவில் பணக்காரர்கள் இரண்டு விதம். பரம்பரை பணக்காரர்கள், மற்றும் திடீர் பணக்காரர்கள். இரண்டாவது ரகத்தை பங்குச்சந்தை மட்டுமே உருவாக்க முடியும்.

அவர் பரம்பரை பணக்காரர் இல்லை. எனவே இரண்டாவது வழியை தேர்ந்தெடுத்தார்.

1990-ல் அவர் வாங்கிய ACC சிமெண்ட் பங்கு 300 ரூபாயில் இருந்து 9000 ரூபாய் வரை போனது. ஒரே பங்கு. 30 மடங்கு லாபம். பத்திரிகைகள் அவரை "பங்குச்சந்தையின் அமிதாப் பச்சன்" என்று எழுதின.

மக்கள் நம்பினார்கள். மக்கள் பின் தொடர்ந்தார்கள்.

ஆனால் ஒரு கேள்வியை யாரும் கேட்கவில்லை - ஒரு மனிதனால் எப்படி மொத்த சந்தையையும் உயர்த்திட முடியும்? அவனிடம் அவ்வளவு பணம் எங்கிருந்து வருகிறது?

அந்த கேள்வியை தான் சுசேதா தலால் கேட்க ஆரம்பித்தார்.

அந்த கேள்விக்கான பதில் தான் இந்தப் புத்தகம்.

ஏனென்றால், இது ஒரு மனிதனின் வீழ்ச்சி கதை அல்ல. இது ஒரு அமைப்பின் ஓட்டைகள் பற்றிய கதை. அந்த ஓட்டைகள் வழியாக பணம் எப்படி போனது, நம்பிக்கை எப்படி போனது என்பது பற்றிய கதை.

பயணம் தந்த கதைகள் -5

            மதுரை 

சில பயணங்கள் நாம் சென்ற இடங்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துச் செல்வதில்லை.

நம்மோடு பயணித்த மனிதர்களையும், அவர்களோடு பகிர்ந்த சிரிப்புகளையும், சிறு சிறு தருணங்களையும் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்துச் செல்கின்றன.

அப்படியொரு பயணம்தான் எங்களுடையது.

நான் (பொன்.சங்கர்).

எனது மனைவி ஜீவிதா, எனது மகன் கபிலன் என மூவரும் சேர்ந்து ஒரு நாள் மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

“ஒரு நாள் மட்டும் போதுமா?” என்று மனைவி கேட்டாள்.

“மதுரையை ஒரு நாளில் முழுமையாகப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஒரு நாளில் மதுரை நம் மனதில் முழுமையாகப் பதிந்துவிடலாம்!” என்றேன்.

அந்த வார்த்தையோடு எங்கள் பயணம் தொடங்கியது.

அதிகாலை நேரம்.

சாலையில் வாகனங்கள் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. சூரியன் தனது பொற்கதிர்களை மெல்ல விரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். மகன் மட்டும் பயணத்தின் உற்சாகத்தில் தூக்கம் மறந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அப்பா… இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

பயணத்தில் குழந்தைகள் கேட்கும் மிகப் பழமையான கேள்வி அது!

“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்,” என்றேன்.

அவன் மீண்டும் சில நிமிடங்களில்,

“இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.

நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம்.

அந்தச் சிரிப்பே எங்கள் பயணத்தின் முதல் அழகான கதை.

மதுரை எங்களை வரவேற்றது

மதுரையை நெருங்க நெருங்க நகரத்தின் பரபரப்பு அதிகரித்தது. பழமையும் புதுமையும் ஒன்றாகக் கைகோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நகரம் போல மதுரை எங்களுக்குத் தோன்றியது.

முதலில் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் சென்றோம்.

கோயிலின் கோபுரங்களைப் பார்த்தவுடன் மகனின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.

“அப்பா… இவ்வளவு பெரிய கோபுரத்தை எப்படி கட்டினார்கள்?”

அந்தக் கேள்வி எனக்குள் இருந்த ஆசிரியனை விழித்தெழச் செய்தது.

“இது வெறும் கற்களால் கட்டப்பட்ட கோபுரம் அல்ல மகனே… ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களின் உழைப்பு, நம் முன்னோர்களின் அறிவு, கலை உணர்வு, பக்தி அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வரலாறு,” என்றேன்.

மனைவி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

மகன் கோயிலின் சிற்பங்களைப் பார்த்தபடி நடந்தான்.

அப்போது எனக்கொரு உண்மை புரிந்தது.

ஒரு புத்தகத்தில் நாம் வரலாற்றைப் படிக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் முன்னால் நின்று அதை உணரும்போது, அந்த வரலாறு நம்மோடு பேசத் தொடங்குகிறது.

தெருக்களும் சுவைகளும்

கோயிலைச் சுற்றியிருந்த மதுரையின் தெருக்கள் எங்களை இன்னொரு உலகத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றன.

வியாபாரிகளின் அழைப்புகள்…

மக்களின் பரபரப்பு…

மலர்களின் மணம்…

சூடான உணவின் வாசனை…

எல்லாமே சேர்ந்து மதுரைக்கே உரிய ஓர் இசையை உருவாக்கியது.

மனைவி,

“மதுரைக்கு வந்துவிட்டு இங்குள்ள உணவைச் சாப்பிடாமல் போக முடியுமா?” என்றாள்.

மகன் உடனே,

“அம்மா சொல்வது சரிதான்!” என்றான்.

அன்று உணவு எங்களுக்கு வயிற்றை மட்டுமல்ல பயணத்தையும் நிறைத்தது.

ஒரே மேசையில் மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்ட அந்தச் சிறிய நேரம், எங்கள் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய விருந்தாக மாறியது.

அடுத்ததாக மதுரையின் வரலாற்றை நினைவூட்டும் இடங்களை நோக்கிப் பயணித்தோம்.

திருமலை நாயக்கர் மகால் சென்றபோது அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்களையும் கட்டிடக் கலையையும் பார்த்து மகன் மீண்டும் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?”

“இந்த அரண்மனை எப்போது கட்டப்பட்டது?”

“இவ்வளவு பெரிய தூண்களை எப்படி செய்தார்கள்?”

அவனுடைய ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு புதிய கதைக்கான கதவாக இருந்தது.

நான் தெரிந்த வரலாற்றைச் சொன்னேன்.

அவன் கேட்டுக்கொண்டான்.

மனைவி அவ்வப்போது எங்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள்.

அன்று நான் மகனுக்கு வரலாற்றைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.

வரலாற்றின் மீது அவனுக்குள் ஒரு கேள்வியை விதைத்தேன்.

அதுவே ஒரு தந்தையாக எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.

மாலை நேரம் நெருங்கியது.

ஒரே நாளில் மதுரையை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் மதுரை எங்களுக்கு நிறையக் கதைகளைத் தந்திருந்தது.

கோயில் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அரண்மனை ஒரு கதையைச் சொன்னது.

தெருக்கள் ஒரு கதையைச் சொன்னன.

உணவு ஒரு கதையைச் சொன்னது.

அதற்கும் மேலாக…

எங்கள் குடும்பம் ஒன்றாகச் சென்ற அந்தப் பயணம் ஒரு கதையைச் சொன்னது.

திரும்பும் வழியில் மகன் சோர்வாக என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.

“அப்பா… அடுத்த முறை எங்கே போகலாம்?” என்று கேட்டான்.

நான் சிரித்தேன்.

“நாம் போகும் இடத்தைப் பிறகு முடிவு செய்யலாம். 

மனைவி புன்னகைத்தாள்.

மகன் தலையசைத்தான்.

வாகனம் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கோவையை நோக்கி முன்னேறியது.

வெளியே மதுரையின் விளக்குகள் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்த ஒரு நாள்…

அந்தச் சிரிப்புகள்…

அந்த உரையாடல்கள்…

அந்தக் காட்சிகள்…

அந்தக் குடும்பப் பாசம்…

எல்லாமே எங்கள் மனதுக்குள் முன்னோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்போது புரிந்தது.

வாழ்க்கையில் நாம் சேமித்து வைப்பது பணமோ பொருளோ மட்டுமல்ல,

ஒருநாள் நினைத்துப் பார்த்து புன்னகைக்க வைக்கும் நினைவுகளும்தான்.

மதுரைப் பயணம் முடிந்தது.

ஆனால்…

“பயணம் தந்த கதைகள்” அன்றுதான் தொடங்கியது.

பயணம் தந்த கதைகள் -4

வாழ்க்கையில் சில தருணங்கள் வெறும் நிகழ்வுகளாகக் கடந்து செல்வதில்லை,அவை மனதின் ஆழத்தில் மாறாத பொன்னெழுத்துக்களாகப் பதிந்துவிடுகின்றன. அப்படி என் வாழ்வின் பக்கங்களில் பொன்முத்திரையாய் அமைந்த அந்த நாளை என் நினைவலைகளில் இருந்து அகற்றுவது சாத்தியமே இல்லை.

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி 2026 .  வழக்கம்போல் புத்தகங்களின் நறுமணமும், தமிழ் ஆர்வலர்களின் கூட்ட நெரிசலும், அறிவுச் சலசலப்பும் நிறைந்திருந்தது..

2026-ஆம் ஆண்டின் அந்தப் புத்தகத் திருவிழாவில், சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயா அவர்களின் ஆசியால்   உருவாகியிருந்த ஒரு நூல் மக்கள் பார்வைக்கு வரத் தயாராக இருந்தது.

‘சிந்தனைக் கவிஞர்’ கவிதாசன் அவர்களிடம் நான் நேர்காணல் நடத்தி, அதை ஒரு புத்தக வடிவில் செதுக்கியிருந்தேன். அந்த நூலின் பெயர்  ‘சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்’.

விழாவுக்கான ஏற்பாடுகள் பிரம்மாண்டமாக அமைந்திருந்தன. மேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தார்கள் சிறப்பு விருந்தினர்கள். எழுத்தாற்றலாலும் சிந்தனையாலும் பலரையும் ஈர்த்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள், தன்னுடைய காந்தக் குரலாலும், தெளிவான உச்சரிப்பாலும் இன்றும் இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டியாகத் திகழும் மூத்த நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், மற்றும் தமிழ்ப் புத்தக உலகிற்குத் தொடர்ந்து சேவை ஆற்றிவரும் விஜயா பதிப்பகத்தின் திரு. வேலாயுதம் அவர்கள், குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் அவர்கள்.

நூல் வெளியீட்டு விழா கோலாகலமாகத் தொடங்கியது. பொன் சங்கராகிய நான், மேடைக்குக் கீழே பார்வையாளர்கள் வரிசையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசனின் வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூல் நான்கு மாத தவம்  இன்று ஒரு நூலாகப் பலரின் கரங்களைச் சென்றடையப் போகிறது என்ற பெருமிதம் மட்டுமே என் மனதின் ஒரு ஓரத்தில் மெல்லப் பூத்துக் கொண்டிருந்தது. 

மேடையில் நடப்பவற்றை ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென அந்த நெகிழ்ச்சியான தருணம் நிகழ்ந்தது!

மேடையில் பேசிக் கொண்டிருந்த சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களின் பார்வை பார்வையாளர்கள் பகுதியில் அமர்ந்திருந்த என் மீது விழுந்தது. பேச்சின் நடுவே, "இந்த நூலின் வெற்றிக்குக் காரணமான பொன் சங்கர் கீழே அமர்ந்திருக்கக் கூடாது, அவர் மேடைக்கு வர வேண்டும்" என்று அன்போடு அழைத்தார்.

என் கால்கள் தள்ளாட, இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்க நான் மேடையை நோக்கிச் சென்றேன். கவிஞர் கவிதாசன் அவர்கள் என் கரங்களைப் பற்றி, மேடையில் எனக்குரிய இடத்தில் அமர வைத்தார். அதுமட்டுமன்றி, அங்கே வீற்றிருந்த மூத்த கலைஞர் சிவகுமார் அவர்களிடம் என்னை ஆளுமையோடு அறிமுகப்படுத்தினார்.

இவர்தான் இந்த வெற்றிப் படிக்கட்டுகள் நூலைச் செதுக்கிய பொன் சங்கர்..." என்று கவிதாசன் ஐயா கூறிய அந்த வார்த்தைகள் என் காதுகளில் அமுதமாகப் பாய்ந்தன.

உடனே, பொன்னாடையைக் கரங்களில் ஏந்திய நடிகர் சிவகுமார் அவர்கள், தம் புன்னகை தவழும் முகத்தோடு என்னை நோக்கினார். அவருடைய பொற்கரங்களால் என் தோள்களில் அந்தப் பொன்னாடையைப் போர்த்தியபோது, என் உடலில் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது. ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் ஆசியும், ஒரு சிந்தனையாளரின் வழிகாட்டுதலும் எனக்கு ஒரே நேரத்தில் கிடைத்த அந்த நொடி, எனக்குள் வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத பரவசத்தைக் கொடுத்தது.

அரங்கமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. எளிமையாக வந்த ஒரு எனக்கு, திரளான மக்கள் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் கிடைத்த அந்த அங்கீகாரமும் கௌரவமும் சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் அவர்களால் என் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த பரிசாக மாறியது.

ஒரு புத்தகத்தின் வெளியீடு என்பது சாதாரண ஒன்றுதான், ஆனால் 'வெற்றிப் படிக்கட்டுகள்' நூலின் வெளியீடு, என் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் உண்மையான 'வெற்றிப் படிக்கட்டாக' அமைந்தது. 

 சிந்தனைக் கவிஞர் கவிதாசன் ஐயாவின் பெருந்தன்மையும், நடிகர் சிவக்குமார் , விஜயா பதிப்பகம் வேலாயுதம் ஐயா குமரன் பதிப்பகம் திரு.வைரவன் ஐயா கரங்களால் எனக்குக் கிடைத்த பொன்னாடை கௌரவமும் என்றும் என் நெஞ்சில் பசுமையாக நிலைத்திருக்கும்.