1991- லைசென்ஸ் ராஜ் சட்டம் நீக்கப்பட்டு இந்தியா மாறிய ஆண்டு

அத்தியாயம் 2 : 

1991 -லைசன்ஸ்ராஜ் நீக்கப்பட்ட ஆண்டு 

இந்தியா மாறிய ஆண்டு

1991 ஜூன் மாதத்தின் ஒரு காலை. டெல்லி நார்த் பிளாக்கில் உள்ள நிதி அமைச்சகத்தின் அலுவலகத்தில் ஒரு ஃபைல் நீட்டப்பட்டது. அதில் இருந்த ஒரு எண், ஒரு தேசத்தின் தூக்கத்தை கெடுக்க போதுமானதாக இருந்தது.

இந்தியாவின் கையிருப்பில் வெறும் 1.2 பில்லியன் டாலர். அதாவது இன்னும் பதினைந்து நாட்களுக்கு மட்டுமே நாம் வெளிநாட்டில் இருந்து பொருட்கள் வாங்க முடியும். அதற்குப் பிறகு நாடு ஸ்தம்பித்து விடும்.

இந்த நிலை ஏன் வந்தது? ஒரு காரணம் இல்லை. மூன்று புயல்கள் ஒரே நேரத்தில் தாக்கியது போல இருந்தது.

முதல் புயல், வளைகுடா போர். சதாம் உசேன் குவைத்துக்குள் நுழைந்ததும், கச்சா எண்ணெய் விலை விண்ணை தொட்டது. இந்தியா போன்ற எண்ணெய் இறக்குமதி செய்யும் நாட்டிற்கு அது பெரும் சுமை.

இரண்டாவது, அந்தப் போரினால் குவைத்தில் வேலை செய்த லட்சக்கணக்கான இந்தியர்கள் வெளியேறினார்கள். அவர்கள் மாதாமாதம் அனுப்பிய அந்நிய செலாவணி நின்று போனது.

மூன்றாவது, 

எண்பதுகளில்   அரசாங்கம் தன் வருமானத்தை விட அதிகமாக செலவு செய்து, வெளிநாட்டில் கடன் வாங்கி சமாளித்தது.

இப்போது கடன் கொடுத்தவர்கள் கதவை தட்டினார்கள். கையில் பணம் இல்லை.

அப்போது தான் அந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது, இன்றும் பலருக்கு மறக்க முடியாத முடிவு. இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் கருவூலத்தில் இருந்த 47 டன் தங்கம், பெட்டி பெட்டியாக பேக் செய்யப்பட்டு, இரவோடு இரவாக விமானத்தில் லண்டனுக்கு அனுப்பப்பட்டது. பேங்க் ஆப் இங்கிலாந்திடம் அடமானம் வைத்து 405 மில்லியன் டாலர் வாங்கப்பட்டது.

ஒரு சுதந்திர தேசம் தன் தங்கத்தை அடமானம் வைத்த வரலாறு அது.

இந்த இருளில் தான் இரண்டு மனிதர்கள் டெல்லியில் கைகோர்த்தார்கள். புதிதாக பிரதமரான P.V. நரசிம்ம ராவ், மிகவும் அமைதியான, யாரும் எதிர்பாராத ஒருவரை தன் நிதி அமைச்சராக அழைத்தார். மன்மோகன் சிங்.

ஜூலை 24, 1991. மன்மோகன் சிங் தனது முதல் பட்ஜெட்டை தாக்கல் செய்தார். அவர் உரையை விக்டர் ஹ்யூகோவின் ஒரு வரியுடன் தொடங்கினார்  "எந்த சக்தியாலும் வருவது தடுக்க முடியாத ஒரு கருத்தின் நேரம் வந்துவிட்டது".

அன்று அவர் மூன்று கதவுகளை திறந்தார்.

முதல் கதவு, ரூபாயின் மதிப்பு. இரண்டு நாட்களில் 18 சதவீதம் குறைக்கப்பட்டது. இதனால் வெளிநாட்டுக்கு பொருட்களை விற்பது லாபகரமானது.

இரண்டாவது கதவு, லைசென்ஸ் ராஜ். ஒரு தொழிற்சாலை தொடங்க 80 மேஜைகளில் கையெழுத்து வாங்க வேண்டிய முறை ஒழிக்கப்பட்டது. தொழில் செய்ய அரசாங்கத்தின் அனுமதி வேண்டாம், தொழில் செய்பவனின் திறமை போதும் என்ற நிலை வந்தது.

மூன்றாவது கதவு தான் நம் கதைக்கு மிக முக்கியமானது. பம்பாய் பங்குச்சந்தையின் கதவு. வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள் இந்திய பங்குச்சந்தையில் முதலீடு செய்யலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

டெல்லியில் இந்த முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போது, பம்பாயில் தலால் தெருவில் வேறு ஒரு உற்சாகம் கிளம்பியது.

பல ஆண்டுகளாக 1000 புள்ளிகளை சுற்றியே வந்த சென்செக்ஸ், திடீரென்று ஓட ஆரம்பித்தது. ஏப்ரல் 1991-ல் 1000-ஆக இருந்தது, ஏப்ரல் 1992-ல் 4500-ஐ தொட்டது. ஒரே வருடத்தில் நான்கரை மடங்கு வளர்ச்சி.

மக்கள் கேட்டார்கள், இது உண்மையான வளர்ச்சியா? அல்லது யாரோ ஊதி பெரிதாக்கும் பலூனா?

உண்மை என்னவென்றால், இரண்டும் கலந்திருந்தது. ஒரு பக்கம் இந்தியா மாறப்போகிறது என்ற உண்மையான நம்பிக்கை சந்தைக்கு வந்தது. இன்னொரு பக்கம், அந்த நம்பிக்கையை பயன்படுத்தி, வங்கி அமைப்பில் இருந்த ஓட்டை வழியாக ஆயிரக்கணக்கான கோடிகள் சந்தைக்குள் பாய்ந்தது.

அரசாங்கம் பொருளாதாரத்தை திறந்த வேகத்தில், வங்கிகளைக் கண்காணிக்கும் முறையை திறக்கவில்லை. வங்கிகள் தங்களுக்குள் பத்திரங்களை விற்க பயன்படுத்திய BR என்ற காகித ரசீது முறை, எந்த கணினியிலும் பதிவாகாமல், வெறும் நம்பிக்கையில் இயங்கியது.

அந்த நம்பிக்கையின் இடைவெளியில் தான் ஒரு பெரும் மோசடி வளர்ந்தது.

ஆக, 1991 என்பது ஒரே ஒரு கதை அல்ல. அது இரண்டு கதைகளின் தொடக்கம். ஒன்று, ஒரு தேசம் விழுந்து எழுந்த கதை. இன்னொன்று, அந்த எழுச்சியின் நிழலில் ஒரு மனிதன் மிகப்பெரிய வலையை பின்னிய கதை.

அந்த வலை எப்படி பின்னப்பட்டது ...அத்தியாயம் மூன்றில்...