மதுரை
சில பயணங்கள் நாம் சென்ற இடங்களை மட்டும் நினைவில் வைத்துச் செல்வதில்லை.
நம்மோடு பயணித்த மனிதர்களையும், அவர்களோடு பகிர்ந்த சிரிப்புகளையும், சிறு சிறு தருணங்களையும் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் வைத்துச் செல்கின்றன.
அப்படியொரு பயணம்தான் எங்களுடையது.
நான் (பொன்.சங்கர்).
எனது மனைவி ஜீவிதா, எனது மகன் கபிலன் என மூவரும் சேர்ந்து ஒரு நாள் மதுரை மாநகரைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.
“ஒரு நாள் மட்டும் போதுமா?” என்று மனைவி கேட்டாள்.
“மதுரையை ஒரு நாளில் முழுமையாகப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் ஒரு நாளில் மதுரை நம் மனதில் முழுமையாகப் பதிந்துவிடலாம்!” என்றேன்.
அந்த வார்த்தையோடு எங்கள் பயணம் தொடங்கியது.
அதிகாலை நேரம்.
சாலையில் வாகனங்கள் மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. சூரியன் தனது பொற்கதிர்களை மெல்ல விரிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். மகன் மட்டும் பயணத்தின் உற்சாகத்தில் தூக்கம் மறந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“அப்பா… இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.
பயணத்தில் குழந்தைகள் கேட்கும் மிகப் பழமையான கேள்வி அது!
“இன்னும் கொஞ்ச நேரம்,” என்றேன்.
அவன் மீண்டும் சில நிமிடங்களில்,
“இன்னும் எவ்வளவு தூரம்?” என்றான்.
நாங்கள் இருவரும் சிரித்தோம்.
அந்தச் சிரிப்பே எங்கள் பயணத்தின் முதல் அழகான கதை.
மதுரை எங்களை வரவேற்றது
மதுரையை நெருங்க நெருங்க நகரத்தின் பரபரப்பு அதிகரித்தது. பழமையும் புதுமையும் ஒன்றாகக் கைகோர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நகரம் போல மதுரை எங்களுக்குத் தோன்றியது.
முதலில் மீனாட்சி அம்மன் கோயில் சென்றோம்.
கோயிலின் கோபுரங்களைப் பார்த்தவுடன் மகனின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன.
“அப்பா… இவ்வளவு பெரிய கோபுரத்தை எப்படி கட்டினார்கள்?”
அந்தக் கேள்வி எனக்குள் இருந்த ஆசிரியனை விழித்தெழச் செய்தது.
“இது வெறும் கற்களால் கட்டப்பட்ட கோபுரம் அல்ல மகனே… ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களின் உழைப்பு, நம் முன்னோர்களின் அறிவு, கலை உணர்வு, பக்தி அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வரலாறு,” என்றேன்.
மனைவி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
மகன் கோயிலின் சிற்பங்களைப் பார்த்தபடி நடந்தான்.
அப்போது எனக்கொரு உண்மை புரிந்தது.
ஒரு புத்தகத்தில் நாம் வரலாற்றைப் படிக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தின் முன்னால் நின்று அதை உணரும்போது, அந்த வரலாறு நம்மோடு பேசத் தொடங்குகிறது.
தெருக்களும் சுவைகளும்
கோயிலைச் சுற்றியிருந்த மதுரையின் தெருக்கள் எங்களை இன்னொரு உலகத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றன.
வியாபாரிகளின் அழைப்புகள்…
மக்களின் பரபரப்பு…
மலர்களின் மணம்…
சூடான உணவின் வாசனை…
எல்லாமே சேர்ந்து மதுரைக்கே உரிய ஓர் இசையை உருவாக்கியது.
மனைவி,
“மதுரைக்கு வந்துவிட்டு இங்குள்ள உணவைச் சாப்பிடாமல் போக முடியுமா?” என்றாள்.
மகன் உடனே,
“அம்மா சொல்வது சரிதான்!” என்றான்.
அன்று உணவு எங்களுக்கு வயிற்றை மட்டுமல்ல பயணத்தையும் நிறைத்தது.
ஒரே மேசையில் மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிட்ட அந்தச் சிறிய நேரம், எங்கள் குடும்பத்தின் மிகப்பெரிய விருந்தாக மாறியது.
அடுத்ததாக மதுரையின் வரலாற்றை நினைவூட்டும் இடங்களை நோக்கிப் பயணித்தோம்.
திருமலை நாயக்கர் மகால் சென்றபோது அதன் பிரம்மாண்டமான தூண்களையும் கட்டிடக் கலையையும் பார்த்து மகன் மீண்டும் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினான்.
“இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?”
“இந்த அரண்மனை எப்போது கட்டப்பட்டது?”
“இவ்வளவு பெரிய தூண்களை எப்படி செய்தார்கள்?”
அவனுடைய ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரு புதிய கதைக்கான கதவாக இருந்தது.
நான் தெரிந்த வரலாற்றைச் சொன்னேன்.
அவன் கேட்டுக்கொண்டான்.
மனைவி அவ்வப்போது எங்களுடைய உரையாடலைக் கேட்டுப் புன்னகைத்தாள்.
அன்று நான் மகனுக்கு வரலாற்றைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.
வரலாற்றின் மீது அவனுக்குள் ஒரு கேள்வியை விதைத்தேன்.
அதுவே ஒரு தந்தையாக எனக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.
மாலை நேரம் நெருங்கியது.
ஒரே நாளில் மதுரையை முழுமையாகப் பார்த்துவிட்டோம் என்று சொல்ல முடியாது.
ஆனால் மதுரை எங்களுக்கு நிறையக் கதைகளைத் தந்திருந்தது.
கோயில் ஒரு கதையைச் சொன்னது.
அரண்மனை ஒரு கதையைச் சொன்னது.
தெருக்கள் ஒரு கதையைச் சொன்னன.
உணவு ஒரு கதையைச் சொன்னது.
அதற்கும் மேலாக…
எங்கள் குடும்பம் ஒன்றாகச் சென்ற அந்தப் பயணம் ஒரு கதையைச் சொன்னது.
திரும்பும் வழியில் மகன் சோர்வாக என் அருகில் அமர்ந்திருந்தான்.
“அப்பா… அடுத்த முறை எங்கே போகலாம்?” என்று கேட்டான்.
நான் சிரித்தேன்.
“நாம் போகும் இடத்தைப் பிறகு முடிவு செய்யலாம்.
மனைவி புன்னகைத்தாள்.
மகன் தலையசைத்தான்.
வாகனம் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு கோவையை நோக்கி முன்னேறியது.
வெளியே மதுரையின் விளக்குகள் பின்னோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன.
ஆனால் அந்த ஒரு நாள்…
அந்தச் சிரிப்புகள்…
அந்த உரையாடல்கள்…
அந்தக் காட்சிகள்…
அந்தக் குடும்பப் பாசம்…
எல்லாமே எங்கள் மனதுக்குள் முன்னோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தன.
அப்போது புரிந்தது.
வாழ்க்கையில் நாம் சேமித்து வைப்பது பணமோ பொருளோ மட்டுமல்ல,
ஒருநாள் நினைத்துப் பார்த்து புன்னகைக்க வைக்கும் நினைவுகளும்தான்.
மதுரைப் பயணம் முடிந்தது.
ஆனால்…
“பயணம் தந்த கதைகள்” அன்றுதான் தொடங்கியது.
No comments:
Post a Comment